Een diepe zucht slakend, dwalen mijn ogen de stoelen af! Ja, daar is nog een plek. Maar veel gezichten draaien zich naar me om! Ik voel me gelijk schuldig. Natuurlijk! Hoe had ik het ook kunnen vergeten. Ik stap namelijk de stiltecoupe binnen. Mezelf corrigerend loop ik zo rustig en stil mogelijk naar ’t plekje. Ik ga lekker zitten en ik kijk eens om me heen.

Rechts naast me zit een man intensief te lezen in de krant; voetbal. Daarnaast zit een vrouw het achtergebleven vuil onder haar nagels vandaan te halen. Heel stiekem probeer ik mee te kijken in de krant van mijn buurman. Hm, ik snap er niet veel van. Als hij me aankijkt, probeer ik mijn vriendelijkste lach tevoorschijn te toveren. Maar dat heeft niet het gewenste effect. Integendeel, maar hij zal wel last hebben van een maandagmorgenhumeur! Arme man.

Trrrrriing... o nee, mijn mobiel! Dreigende blikken slaan mijn handelingen gade als ik driftig in mijn tas begin te rommelen. He, waar zit dat ding nou, en na een heel kabaal heb ik hem eindelijk vast! Maar helaas, mijn beller heeft het opgegeven. Nou ja, dat scheelt in ieder geval weer een bron van ergernis, nu hoef ik in ieder geval geen gesprek te voeren!

Moet ik die mensen nu begrijpen? Ze worden natuurlijk ontzettend afgeleid van hun zeer gewichtige bezigheden! Wat een nare coupé. Maar ik leg me erbij neer en ga is lekker zitten. Daar zit ik weer. Als ex-juf. Net twee weken heerlijk stage gelopen in groep 7! Wat was het leuk, en wat heb ik veel geleerd. En dan nu weer op weg naar school. Weer flink portfolioën. Ja dat werkwoord bestaat hoor. Want na elke stage wordt van je verwacht dat je een flink verslag inlevert! Maar ook weer heerlijk bijkletsen over al die stage-ervaringen met mijn medestudenten en met mijn etagezussen. Want die heb ik ook twee weken moeten missen.

Allerlei fragmenten van mijn stage flitsen weer door mijn hoofd. Die ene geschiedenisles die zo leuk was, die grap van die ene jongen…

Hé, toch nog een voordeel van mijn coupé. Ik kan s lekker rustig nadenken en lekker nagenieten. Toch veel geleerd op de pabo: ik reflecteer onbewust al. Zelfs in mijn vrije tijd in de fijne stiltecoupé!

Bertine Leijendekker, pabostudent