‘Tja, dat is best een pittig klasje! Niet iedereen kan die klas aan hoor! En voor je ze stil hebt…’ zegt de collega.

‘Nou, we zullen wel zien! Ik moet toch aan duidelijkheid en consequentie werken, dus ik ga er vast veel leren!’

‘’t Beste ermee!’

Een voorbeeld van een reactie die ik kreeg aan het begin van mijn stage in groep 7. Tja, iedereen voorspelde dat het een pittige klas was! Ze praatten veel, ze waren soms zo druk en tja, met sommige leerlingen viel bijna niet om te gaan… Ik werd wel heel erg benieuwd wat dit dan voor soort klas moest zijn. Een extreme variant waarschijnlijk. Tijdens het stagegesprek met mijn mentor hadden we elke leerling apart besproken en met de ‘probleemgevallen’ viel het uiteindelijk wel mee. Mentor G. typeerde de klas als een klas die veel structuur en duidelijkheid nodig had. En dat was nu juist mijn leerpunt: duidelijkheid en consequentie bieden en handhaven. Het kwam dus allemaal ontzettend goed uit!

Mijn mentor had gezegd: ‘Zorg dat je de eerste les laat zien wie je bent en waar je voor staat!’ Nou, dat deed ik. Zelfs zo dat ik tegen een jongen zei: ‘Je mag fluisteren, maar je buurman achter je mag het niet horen…!’Dat heb ik geweten. ‘Maar juf, dat kan toch helemaal niet! Zo zachtjes kan ik niet fluisteren hoor!’

Ik had die les toch een overwinning gemaakt voor mezelf! Ze luisterden, ze waren betrokken, ze deden mee, ze stelden vragen. Dit was een klas die voor uitdaging zorgde! Neem die jongen, die soms zo gefrustreerd was; hij snapte zijn rekenwerk wéér niet! ‘Ik kan het niet juf, écht niet!’ Een paar dagen later. ‘Juf, dat vind ik nou echt heel leuk om te doen, die proefjes!’ Het kwam weer maar eens naar voren: elk kind heeft zijn gaven en talenten. Ook al die kinderen uit de ‘beruchte klas van de school’.

En ja, het was nodig: die duidelijkheid en die structuur. Regels herhalen en handhaven. Benoemen wat je gaat doen. Maar dan bereik je ook wat. Zeg nou zelf: daar doe je het toch voor?!

Suzanne Goud, pabostudent