Op de middelbare school moest een keuze gemaakt worden voor een vervolgopleiding. Ik wist niet precies wat ik wilde gaan doen, maar ik wist wel dat ik iets met kinderen wilde doen en presenteren vond ik ook erg leuk. Docenten spraken mij al aan en vroegen of de pabo iets voor mij was. Ik antwoordde altijd met een korte ‘nee’. Er waren mij zoveel verhalen verteld over de pabo: al die rokjes, al dat nette gedoe, al die meiden, weer in je christelijke zuil. Ik was er juist aan toe – dacht ik – om eens naar een openbare school te gaan. Verschillende open dagen bezocht, maar er was niets tussen wat echt bij mij paste. Ik was uiteindelijk alleen maar aan het vluchten voor iets wat ik juist moest kiezen. Ik werkte mezelf zo tegen. 

Respect en verdraagzaamheid

Wat mij overhaalde was een open dag op de pabo. Door een klasgenoot werd ik meegevraagd. Ik ging er voor hem heen en hoopte dat mijn idee van de pabo bevestigd zou worden. Tot mijn verbazing ervoer ik het tegenovergestelde. Op de pabo was het gemoedelijk, vriendelijk en zeer gezellig. De lessen zaten goed in elkaar en het viel me op dat je werd geaccepteerd zoals je was. Er was respect voor elkaar en verdraagzaamheid. Er waren zoveel verschillende mensen en toch leek je wel één met elkaar. Je mocht zijn wie je was!

Dankbaar

Nu, twee jaar verder, ben ik zeer dankbaar en blij dat ik voor Driestar Hogeschool heb gekozen. Het beroep spreekt me aan, maar daarnaast heeft de hogeschool zelf ook veel goed gemaakt in mijn hoofd. De kwaliteit is erg goed en er wordt goed voor me gezorgd. Bovenal ben ik dankbaar dat ik niet buiten de zuil ben gestapt, want het is echt geweldig mooi en fijn om elke dag met elkaar tot God te bidden en Hem om een zegen te vragen. Christelijk onderwijs is bijzonder onderwijs waar we dankbaar voor mogen en moeten zijn!

Martijn Provily, pabostudent