Niet aan denken! Het komt echt wel goed, we doen het met ze allen en iedereen weet heus wel wat hij of zij moet doen. Het is muisstil in de zaal… Je kunt een speld horen vallen.

Gespannen

Als dat filmpje het nu maar doet en als hij nou maar goed in die microfoon praat anders hoort niemand wat! Opeens hoor ik luid gelach uit de zaal komen. Gelukkig! Ze vinden het leuk. Stiekem steken we duimen omhoog achter het decor. Het gaat volgens plan, joepie! Ze spelen hartstikke goed hun rol en het publiek vind het geweldig. Gespannen staan we te wachten, verkleed en al totdat het gordijn weer dicht zal gaan en wij aan de beurt zijn. Dan mogen wij onze acteertalenten laten zien in het tweede gedeelte van het stuk. Onder luid geklap gaat het gordijn dicht. Nu moeten we zo snel mogelijk de decors wisselen en ook nog eens zo stil mogelijk.

Niet nadenken

We vliegen heen en weer, waar zijn de spijkers?? Waar is mijn pruik?? Heeft iemand mijn wandelstok gezien?? Even flitst er een moment door me hoofd of dat het allemaal nog wel goed komt en het ergste van al is, dat ik gelijk op moet zodra het gordijn open is. Wat moest ik ook al weer doen? Tijd heb ik niet meer om daar over na te denken want het gordijn gaat al open. Even checken of mijn haar nog onder m’n pruik zit, ja! En daar stap ik met een uitgestreken gezicht het podium op.

Volgens plan

De zaal grinnikt. Ik zie er niet uit met die pruik op en die kleren! ‘Niet lachen!’ gaat er door mijn hoofd. Ik neem plaats op één van de stoelen in de wachtkamer. Even lijkt alle stress vergeten en spelen we net of we dit al maanden hebben geoefend. Het stuk loopt als een trein. Het publiek vind het leuk en alles verloopt precies volgens plan. Als laatste maken we een buiging voor het publiek, het gordijn valt dicht…

Wow, wat is de pabo toch gaaf!

Andrea den Besten, pabostudent