En dan loop je op een vroege ochtend richting de personeelskamer als er een jongetje uit groep 1 op je afgelopen komt. Zijn schoenen in z’n handen, broek op de knieën en zijn shirt achterstevoren aan. Een kleuterjuf hurkt bij het jongetje neer. Ze wijst naar mij en zegt: “Kijk die meester kan je vast wel helpen!!” Even hoop ik dat het een grapje is maar niets is minder waar, ik mag het ventje aan gaan kleden.

Toch leuk van deze leerkracht om me op deze manier even te laten kennismaken met het kleuteronderwijs. Maar er is meer. Kleuteronderwijs heeft misschien het imago van de zogenaamde “knip-en-plak-bezigheidstherapie”, maar als ik iets moet tegenspreken is het dit wel. Kijk, ik zal niet zeggen dat ik kleutermeester ga worden, dat absoluut niet. Maar het kleuteronderwijs is essentieel voor de ontwikkeling van het kind op sociaal, emotioneel en motorisch gebied.

Toen als ik voor de tweede keer bij de kleuters stage liep had ik er echt geen zin aan. Ik dacht zelfs: Wat moet ik nu met die kinderen die nog niet eens tot aan m’n knie komen. Maar echt waar, het is me alles meegevallen. Die kinderen vinden het geweldig als er een keer een andere leerkracht voor de groep staat. Natuurlijk was het ook voor mij enorm omschakelen in niveau van spreken enzo, maar dat heb je al heel snel onder de duim. Na een week zing je al heel professioneel “eet maar op, drink maar op, dat zal lekker smaken” mee.

Maar toch…. Hoewel ik echt veel geleerd heb en heb gezien dat kleuteronderwijs onmisbaar is, zie ik toch al weer uit na die volgende stage. Daar, waar ik weer heerlijk aan de slag kan met groep 8 die al de halve puber uithangen.. Zo zie je maar weer, verschil in interesses moet/mag er zijn. Ik zeg maar zo: “Klein of groot…. Tja, alles heeft zo zijn charmes!”

Harmen Veldhuis, pabostudent