Dinsdag 20 oktober 2009

De grote dag is aan gebroken. Ons gewonnen reisje naar het mooie en grote Budapest gaat nu echt van start. Het is nu echt 20 oktober. Alle voorbereidingen zijn getroffen, programma is gemaakt, hotel en appartement geregeld en koffers gepakt, op naar Eindhoven Airport. Daar ontmoeten we elkaar, Bram de Muynck, als afgevaardigde van onze hogeschool en wij als studenten, Aartjan van Wijngaarden, Dirk Jan Ruttekamp en Mirjam van der Waal. Na eerst ingecheckt te hebben gaan we door de douane. Even kort iets over het inchecken. Bram was zo slim om mijn koffer (Mirjam) aan die mevrouw te geven, want die was te zwaar voor de handbagage dus moest in de bagageruimte van het vliegtuig, en niet zijn eigen tas die net als mijn koffer ook te zwaar was. Zo heeft hij dus zijn eigen, officieel te zware tas dacht hij, mee naar binnen gesmokkeld. Maar dit alles onbewust. Door de douane verloopt alles voorspoedig, alleen Bram wordt gefouilleerd. We hebben nog genoeg tijd, dus even een lekkere bak koffie gaat er wel in voordat we het vliegtuig in gaan. Al vrij snel wordt de gate geopend en met elkaar gaan we dus nu echt richting het vliegtuig.

Our flight to Hungary, Budapest

12.35 Eindhoven, plekje zoeken in het vliegtuig, riemen vast, taxiën van het vliegtuig, de snelheid, het stijgen, tussen en boven de wolken, landen, taxiën, riemen los, uit het vliegtuig, Budapest 14.35.

Voor ons als studenten was het de eerste keer dat we gingen vliegen, daarom extra bijzonder allemaal. Het was geweldig. Het geeft gewoon een kick vooral het stijgen, dan maakt het vliegtuig ineens een enorme snelheid en gaat hij de lucht in. Het landen is ook iets aparts, ineens voel je de grond weer. Vanuit het vliegtuig moesten we in een bus stappen waarmee we naar de luchthaven gebracht werden, was hooguit 20 meter. Daar moesten we op de koffer wachten die met een karretje uit het vliegtuig werd gehaald.

Budapest airport, city

Nu zijn we dan echt in de stad Budapest. Vanaf de Airport werden we met een busje naar het hotel van Bram gebracht. Wat mij opviel toen we door de stad reden was dat de het elektriciteit en de waterleiding bovengronds lopen, typisch een Oostblokland. Bij het hotel aangekomen gingen we eerst even naar Bram zijn hotelkamer, waarna we naar de universiteit gingen, want daar wachtte een man op ons die ons, Aart-jan, Dirk Jan en Mirjam, naar ons appartement zou brengen. Daar gearriveerd werden we er kort rondgeleid en kregen we de sleutels in ons bezit. Het viel ons op dat het er erg warm was, daar schijnen Hongaren van te houden! Het zag er allemaal goed uit. Er was al goed voor ons gezorgd, bedden waren opgemaakt, er was koffie, thee, sap, brood, gevulde koelkast, kortom te veel voor de dagen dat we er zouden zijn. Nadat we onze spullen een plekje hadden gegeven en wat gedronken hadden gingen we de stad ‘verkennen’, naar de Donau en naar de Spar, ja die hebben ze dus niet alleen in Nederland, maar ook in Hongarije. We zagen opvallende dingen, huizen slecht, groot verschil tussen oude en moderne gebouwen, choas in het verkeer, slechte wegen, overal aan het werk, dure auto’s afgewisseld door krotjes, etc. Bij de supermarkt viel ons het op dat de winkelbediende niet erg vriendelijk was en ze geen woord engels sprak. We kochten koffie, want we waren er achtergekomen, dat de koffie die de Hongaren lekker vinden te zoet is voor studenten uit Nederland, oftewel de 3in1 koffie was niet onze smaak.

Het was tijd om naar het hotel te gaan en Bram op te halen. We gingen dineren, wat een duur woord, in een restaurant met Sarolta en Judit. Het was een aangenaam diner waar we veel te weten kwamen over hoe het ervoor staat met de economie van Hongarije en waarbij direct ons Engels op de proef werd gesteld, want die vrouwen spraken geen Nederlands. Op advies van de dames aten we specialiteiten uit Hongarije, zoals bijvoorbeeld Goulash soup. Het was erg lekker en gezellig. Na het dineren namen we afscheid van elkaar, Judit zei tegen ons dat we altijd mochten bellen ook al was het ’s nachts. Dat zegt toch wel heel veel. Het een mooie tijd om naar bed te gaan.

Woensdag 21 oktober 2009

“Excuseer meneer/mevrouw, mag ik u enkele vragen stellen?” Een rij vragen volgt: zo gaat het als je Nederlands studeert. Vandaag brengen we een bezoek aan de Károli Gáspár University, een erg gastvrije universiteit. We bezoeken twee colleges Nederlands. Makkelijk, zou je denken: Nederlands communiceren met elkaar, in plaats van Engels. Het valt tegen: de eerstejaarsstudenten laten horen hoe moeilijk onze moederstaal te leren is. Wat opvalt is de motivatie om te leren: alle nieuwe woorden worden in een schrift opgeschreven, de studenten zijn betrokken op de docent en de leerstof. Het tweede college bezoeken we vierdejaarsstudenten, wat een verschil! Sommigen zijn niet van ‘echt’ te onderscheiden. Als ik een student vraag wat zijn toekomstperspectief is, komt er geen duidelijk antwoord. Het lijkt alsof de toekomst ondergeschikt is aan leergierigheid. Het college gaat o.a. over agressie: “Heb je wel eens met agressie te maken?” Student:  “Ja, als we iets moeten regelen bij de administratie, moet ik eerst flink schelden voordat het gebeurd”. Ongelovig vraag ik om wat meer duidelijkheid. Het blijkt dat het lesrooster na een maand pas vast stond! Gelukkig zijn er ook mooie indrukken: open gesprekken tijdens de les, ook over moeilijke dingen. Een student: “Op het moment zit ik in een moeilijke periode. De tijd moet me weer in een betere periode brengen”. De docent wenst haar veel sterkte.

Tijd voor lunch: vandaag een kommetje soep, met daarna een pasta met een heerlijke mosterdsaus. Hongaren weten wel wat lekker is!

Deze middag gaan we Budapest bekijken, of iets preciezer: Pest, het oostelijke deel van de stad. Studenten van de studie ‘Nederlands’ zullen ons hierbij helpen. We worden overweldigd door de bouwkunst, de imposante gebouwen maar ook de verwaarlozing van deze stad. Roetfilters kennen ze (nog) niet, vandaar dat de weinige fietsers die we tegenkomen een mondkapje ophebben. Onderweg vragen we veel aan de studenten, die ons op hun beurt van alles vertellen. Het gaat van rijbewijs tot revolutie. Opvallend trouwens: we berekenen dat een Hongaars rijbewijs ongeveer €300 kost! Als we vertellen dat wij in Nederland al snel €2000 betalen kijken ze ons met grote ogen aan.

Imposante gebouwen dus: het parlementsgebouw heeft wel wat weg van the Houses of Parliament van Londen. Ook de St. Stefanusbasiliek is een eyecatcher. Een enorm gebouw, ’s avonds mooi verlicht.  Als u nog geen vakantiebestemming voor 2010 hebt, dan is Budapest een aanrader. Bent u liefhebber van geschiedenis: deze stad houdt veel verborgen. Op elk gebouw zijn afbeeldingen of beelden van personen te zien. Hongarije heeft een rijke, soms tragische geschiedenis. Helaas ook letterlijk verborgen: achter een laagje grauwe aanslag.

’s Avonds vertellen we Bram onze belevenissen. We gaan op tijd naar bed, want de volgende dag loopt de wekker om 6.00u af.

Donderdag 22 oktober 2009

Het was alweer de laatste dag dat we nog ‘echt’ in Budapest zijn, want morgen vertrekken we helaas alweer. We werden vanmorgen al vroeg gewekt door onze wekker, om kwart over 6 stonden we naast ons bed. We hebben weer een lekker ontbijt gehad, geroosterd brood met oploskoffie en natuurlijk de pudding die Aart-Jan heeft gemaakt.

Om 7 uur stonden we bij de metro. Onze kaartjes werden gecontroleerd door een aantal controleurs. Wat een verschil met Nederland. Daar houd je het kaartje even voor de scanner en je loopt verder. De metrostations zijn opvallend mooi; wit met bruine tegeltjes. Je kunt zien dat ze hier veel zorg aan besteden.

Na een paar keer overstappen zijn we bij de basisschool aangekomen. Vol verwachtingen liepen we naar binnen. Het viel ons op dat er portretten van koningin Juliana en koningin Beatrix hangen. De school heet ‘de Julianaschool’, omdat deze met financiële steun van Nederlandse kerken is gesticht. We werden ontvangen in de gymzaal. Alle kinderen van de school zaten op de grond, met over hun kleren blauwe hesjes. Dit was om het verschil in kleding weg te nemen, omdat er nogal wat verschil tussen arm en rijk is. Wij werden geïntroduceerd als ‘de Hollanders’. Er werd geopend met een stukje uit de Bijbel: Prediker 3, ‘er is een tijd…’. Het is morgen namelijk 53 jaar geleden dat de revolutie plaats vond, een grote ommekeer in de geschiedenis van Hongarije. God bestuurt alles op zijn tijd en wij moeten naar Zijn wil leven. Hij heeft met alles een bedoeling. Er werd in het Hongaars gesproken, maar er waren twee tolken, studenten die Nederlands studeren, die alles voor ons vertaalden.

In de loop van de morgen zijn we naar een klas gegaan. Hier kregen de kinderen muziekles. Ze zijn daar heel muzikaal. Als huiswerk moesten ze hele notenbalken tekenen. Wat dat betreft lopen ze een stuk qua muzikale ontwikkeling dan de kinderen bij ons in Nederland. Ze moesten raden welke liedjes de juffrouw neuriede, ze kregen Psalm 96 aangeleerd en ze hebben ook naar muziek geluisterd.

Aan het einde van de morgen zijn we te voet naar een groot park gegaan. Hier vond de hardloopwedstrijd plaats. Het gaat er daar veel meer relaxed aan toe dan in Nederland. Eigenlijk niemand wist precies wanneer de wedstrijd ging beginnen en je had ook geen idee hoeveel rondjes je moest lopen, maar uiteindelijk verliep alles nog best soepel. Aan het einde van de morgen kregen we een certificaat met het bewijs dat wij ook mee hadden gedaan aan de wedstrijd.

Toen we weer op de school aankwamen gingen we naar de kelder. Dit is een onvergetelijke ervaring. Per klas zaten de kinderen aan tafels om te lunchen. Aangezien ze in Hongarije gewend zijn om ’s middags warm te eten, kreeg iedereen inclusief wij, aardappelpuree met een soort schnitzel. Als toetje kregen we een soort cake met een sterk bakje koffie.

’s Middags zijn we met Orsi naar ‘Buda’ geweest. Dit ligt aan de overkant van de rivier de Donau. Omdat dit deel van de stad hoger ligt hadden we een heel mooi overzicht over het deel ‘Pest’. We hebben onder andere de burcht en het kantoor van de vicepresident bezocht.

Vlak voordat we afscheid namen van Orsi kocht ze nog een typisch Hongaars gerecht voor ons. Ter grootte van een kleine pannenkoek; de bodem smaakte een beetje naar oliebol, daar bovenop crème fraiche met geraspte kaas en enorm veel knoflook. Het smaakte fantastisch. Daarna hebben we afscheid van haar genomen en zijn wij langzamerhand naar het hotel gegaan waar Bram de Muynck overnachtte.

’s Avonds hebben we nog een klein rondje door de stad gelopen om een paar souvenirs te kopen en als afsluiting van deze ‘vakantie’ hebben we samen nog in een restaurant gegeten.

Szia Budapest - vrijdag 12 oktober 2009

Wakker worden, opstaan, aankleden, tas inpakken, ontbijten, klaar maken voor vertrek naar het hotel van Bram. Dat waren al heel wat dingen die we moesten doen in de vroege morgen, maar niet zonder vreugde. We mochten terug kijken op zeer leerzame dagen en vooruit kijken naar ons eigen thuis. Bij het hotel werden we opgehaald om half 8, volgens Bram, om naar de luchthaven te gaan.  Helaas was dat verkeerd i.p.v. 7.30 uur werden we om 7.50 uur opgehaald. Jammer hoor, hadden we nog wat langer in ons bed kunnen liggen. We hoefden gelukkig niet lang te wachten op onze taxi. Op het vliegveld ging het als vanzelf, inchecken, douane, wachten op het vliegtuig onder het genot van een kop koffie op chocolademelk, door de gate naar het vliegtuig.

Our flight back to the Netherlands, Eindhoven

10.05 Budapest, plekje zoeken in het vliegtuig, yes bij het raam,riemen vast, taxiën van het vliegtuig, de snelheid, het stijgen, tussen en boven de wolken, geweldig, landen, taxiën, riemen los, uit het vliegtuig, Eindhoven 14.05.

Tijd van afscheid nemen en naar huis gaan. Het was een reis om nooit te vergeten. Ook al kenden we elkaar niet, we konden het goed met elkaar vinden en kunnen terug zien op een leerzame en zeer waardevolle reis. We hebben veel geleerd, van de studenten aan de universiteit, van de mensen daar, van de docenten van de basisschool, kortom het was geweldig. Thanks for all!

Sziasztok,

Mirjam van der Waal (P3)
Aartjan van Wijngaarden (P4)
Dirk Jan Rutterkamp (P4)