Ik zit als stagejuf achterin de klas en nog even en dan mag ik weer heerlijk voor de klas. Maar vandaag is het niet mijn beurt en ga ik eerst een dagje kijken. De klas ken ik al van een vorige stage periode en het zijn een heerlijk stel kinderen. Een klas met van alles en nog wat erin, van dyslectisch tot ADHD, maar zo ontzettend leuk

De volgende dag is het mijn beurt om les te geven aan deze kinderen. Wat voelt het toch heerlijk om juf te zijn! Kinderen zijn zo spontaan en eerlijk en elke dag geniet ik weer volop. Ik bedenk me ’s morgens, tijdens het voorbereiden hoe mooi het vak is van een juffrouw. Elke dag mogen we beginnen met het gebed , elke dag mogen we beginnen met het vertellen uit Gods Woord en elke dag zijn deze kinderen aan mij, als juf, weer toevertrouwd. Ik kijk naar de lege tafeltjes en besef opeens wat een verantwoordelijkheid dat is.

Yes, gaan we wat leuks doen?

Opeens gaat de bel en ik bedenk me dat ik m’n Bijbelverhaal nog een keer moet doornemen. Geen tijd meer, hopelijk weet ik het nog wel. Snel loop ik naar de deur en wacht mijn kinderen op.”Juf gaat u vandaag les geven?” Ik kijk in een paar heldere blauwe ogen die me verwachtingsvol aankijken.”Ja, dat klopt”, is mijn antwoord. “Yes! Gaan we wat leuks doen?” Opeens besef ik waarom de kinderen het zo leuk vinden als ik ze les geef, want dan gaan ze wat anders doen dan anders. Logisch, dat is veel leuker dan rekenen en taal! Of zouden ze het ook wel erg leuk vinden dat ik ze les gaf, omdat ze voelen dat ik ze ook wel erg graag mag?!

Wat maakt het uit, één ding weet ik wel: juf zijn is het mooiste beroep!

Andrea den Besten, pabostudent