Ik weet nog dat ik voor het eerst juf Leijendekker genoemd werd, iets wat me toen heel vreemd voorkwam. Ik weet nog dat ik me heel triomfantelijk voelde toen de kinderen in mijn klas ook echt hun rekenboek pakten toen ik daar opdracht voor gaf. Ik weet nog dat ik mijn eerste bijbelverhaal vertelde over de doortocht van het volk van Israël door de Schelfzee. Ik weet nog dat ik mijn eerste aardrijkskundeles gaf, ik weet nog……

De ‘ik-weet-noggen’ zijn nog lang niet op. Ik weet nog zo verschrikkelijk veel dingen die ik heb beleefd en heb gedaan! Maar wat heel logisch is, is dat waar ooit een eerste keer is geweest, er ook een laatste keer komt. Ik weet nu dat de tijd voorbij vliegt en dat ik alweer bijna aan het eind van de pabo sta. Klaar om de laatste stappen te zetten, om het laatste college te volgen, om voor het laatst op mijn kamer te slapen! Ik weet nu ook dat ik heel veel dingen heel erg ga missen. Gelukkig heb ik in mijn hoofd heel veel ‘ik-weet-noggen’ bewaard, zodat ik lekker terug kan denken aan ‘die goeie ouwe tijd’!

Wat ik hoop is dat  ik enorm ga genieten van alles wat nog komt en waarvan ik nog geen ‘ik-weet-nog’ heb! Op naar mijn LIO!

Bertine Leijendekker, pabo-4 student