Nieuwskanaal voor: Driestar Hogeschool

De laatste loodjes...

Fri, 09 Jul 2010 16:25:19 +0200

De laatste loodjes wegen het zwaarst... zo is het ook op de pabo tegen het einde van het schooljaar. Je wilt graag de lijst met studiepunten vol hebben en je 60 punten halen. Toch moet je daar nog wel het nodige voor doen, zoals tijdens de laatste week van het schooljaar de tentamens leren en maken.

Op zich heb je voldoende tijd om te leren omdat je vaak iedere week 1 of 2 dagen vrij hebt, maar in Pabo 3 met de minor bewegingsonderwijs is dat wel even anders… Ik heb er aan het begin van het jaar voor gekozen om deze minor te gaan volgen en ik wist dat ik het daardoor in de laatste periode drukker zal krijgen omdat je dit extra naast je opleiding doet.

De week voor de tentamens heb ik toen op maandag gymlessen op een basisschool gegeven, dinsdag had ik colleges op school, woensdag hebben we met een gedeelte van de minorgroep een sportdag gegeven en donderdag en vrijdag ging ik weer gymlessen geven op een basisschool. Een heerlijke sportieve week, maar ik moest ook nog tentamens leren….

Eindelijk was het dan de vrijdag in de tentamenweek en zou ik vakantie kunnen hebben, maar dat kon ik nog wel even vergeten. Ik moest namelijk het portfolio voor de minor nog in orde maken. Daarin moest ik voor 22 certificeringeisen bewijzen dat ik die gehaald heb. Ook moest ik mijn leerdoelen bewijzen. Verder moest ik nog mijn logboek verder afmaken waarin ik pareltjes en bloopers uit de stage, inspiraties en irritaties uit de opleiding en nog 8 dingen moest beschrijven.

Dat was nog niet alles. Ik moest ook nog een essay schrijven over Charles Darwin en nog de opzet voor mijn scriptie, die je in de vierde gaat maken, in orde maken. Hier had ik nog geen tijd voor gehad.

Eindelijk kan ik dan nu, twee weken later, zeggen dat ik écht vakantie heb en mag ik terugkijken op een heel mooi schooljaar waarin ik weer veel geleerd heb! Ook al was de laatste periode wat drukker, toch heb ik het over voor dit prachtige beroep!!!

Mariska de With, pabostudent

Zo ontzettend leuk

Fri, 25 Jun 2010 08:32:00 +0200

"Juf, wanneer gaat u weer lesgeven?" Het is bijna de eerste zin die ik van de kinderen hoor. Het is dinsdagmorgen en de kinderen druppelen ��n voor ��n binnen.

Ik zit als stagejuf achterin de klas en nog even en dan mag ik weer heerlijk voor de klas. Maar vandaag is het niet mijn beurt en ga ik eerst een dagje kijken. De klas ken ik al van een vorige stage periode en het zijn een heerlijk stel kinderen. Een klas met van alles en nog wat erin, van dyslectisch tot ADHD, maar zo ontzettend leuk

De volgende dag is het mijn beurt om les te geven aan deze kinderen. Wat voelt het toch heerlijk om juf te zijn! Kinderen zijn zo spontaan en eerlijk en elke dag geniet ik weer volop. Ik bedenk me ’s morgens, tijdens het voorbereiden hoe mooi het vak is van een juffrouw. Elke dag mogen we beginnen met het gebed , elke dag mogen we beginnen met het vertellen uit Gods Woord en elke dag zijn deze kinderen aan mij, als juf, weer toevertrouwd. Ik kijk naar de lege tafeltjes en besef opeens wat een verantwoordelijkheid dat is.

Yes, gaan we wat leuks doen?

Opeens gaat de bel en ik bedenk me dat ik m’n Bijbelverhaal nog een keer moet doornemen. Geen tijd meer, hopelijk weet ik het nog wel. Snel loop ik naar de deur en wacht mijn kinderen op.”Juf gaat u vandaag les geven?” Ik kijk in een paar heldere blauwe ogen die me verwachtingsvol aankijken.”Ja, dat klopt”, is mijn antwoord. “Yes! Gaan we wat leuks doen?” Opeens besef ik waarom de kinderen het zo leuk vinden als ik ze les geef, want dan gaan ze wat anders doen dan anders. Logisch, dat is veel leuker dan rekenen en taal! Of zouden ze het ook wel erg leuk vinden dat ik ze les gaf, omdat ze voelen dat ik ze ook wel erg graag mag?!

Wat maakt het uit, één ding weet ik wel: juf zijn is het mooiste beroep!

Andrea den Besten, pabostudent

Crossing the borders... afstuderen in het buitenland

Fri, 11 Jun 2010 09:00:00 +0200

Stel je voor: je krijgt de kans om je studie drie maanden in het buitenland te doen...!

Welke wilde ideeen komen er nu in je gedachten op? Geweldig, drie maanden naar Amerika, dan heb ik vast nog wel even de tijd om langs the White House te gaan. Of wat dacht je van Afrika… Ik heb altijd al van die lieve bruine snoetjes gehouden. Mag ik nu echt die arme kindertjes een poosje om me heen hebben? Misschien zeg jij wel: ik zou weleens naar Nieuw Zeeland willen, want daar zit een oom van mij en nu ik toch de kans krijg… Genoeg ideeen, maar nu eventjes terug naar de werkelijkheid. Want je zit niet in het buitenland, en het klinkt onvoorstelbaar om de Pabo drie maanden in het buitenland te volgen!

Bijspijkeren

Ik ben ook wakker geworden uit de droom, maar voor mij is deze droom werkelijkheid geworden. Hoewel… de plannen zijn er klaar voor om uitgevoerd te worden. In Pabo 4 hoop ik met nog negen andere studenten van de Pabo af te studeren in het buitenland. Daar is intussen heel wat aan vooraf gegaan: mijn Engels bijspijkeren, een sollicitatiebrief in het Engels schrijven, met spanning wachten of je bij de tien studenten hoort die een poosje in het buitenland mogen gaan studeren… en dan eindelijk het geweldige bericht dat je uitgekozen bent!

Van te voren heb je natuurlijk al hele dromen over het land waar je naar toe zou willen gaan. Maar nu het werkelijkheid is geworden is het toch moeilijk om te kiezen. Ga ik naar Afrika, waar ik een hele mooie bijdrage kan leveren aan het onderwijs daar. Of ga ik naar Canada, iets veiliger dan Afrika en kost en inwoning bij vrienden? Na veel nadenken en het afwegen van voor en nadelen heb ik ervoor gekozen om af te studeren in Canada. In Nederland moeten we vechten voor Reformatorisch onderwijs, maar in Canada is het Christelijke onderwijs ook niet zo vanzelfsprekend. Hier hoop ik onderzoek naar te gaan doen op de Rehoboth Cristian School in Dundas (Canada).

10 buitenlandse studenten

Waarom een afstudeeronderzoek in het buitenland? Driestar Hogeschool start per volgend schooljaar een nieuwe minor waarin studenten de mogelijkheid krijgen om drie maanden lang af te studeren in het buitenland. Dit zal een afstudeerscriptie worden rond het thema ‘Christian Education, crossing the borders’. Eerst zullen we ons, samen met 10 buitenlandse studenten, twee maanden gaan verdiepen in het onderwijs in Nederland. Daarna mogen we zelf de stap over de grens gaan maken. Of je nu een aantal maanden met Woord en Daad naar Afrika gaat, of je gaat naar Canada of Amerika… crossing the borders!

Nu nog plannen, ticket bijna geboekt, het voorbereiden is begonnen: Canada, here I come!

Even zat ik er over te denken om deze blog in het Engels aan jullie te vertellen, maar dat Engels wil ik liever nog even een paar maanden voor me uitschuiven… je zult maar een scriptie helemaal in het Engels moeten schrijven. En niet te vergeten de lessen die je in het Engels moet gaan geven! Dan moet je nu nog maar een beetje spaarzaam zijn met je Engelse woorden.

Anneke Visser, pabostudent

Klein of groot.... Tja, alles heeft zo zijn charmes!

Fri, 21 May 2010 17:44:38 +0200

Daar ga je dan, je stageweken in. In je hoofd heb je een hele planning gemaakt wat je allemaal gaat doen of juist niet gaat doen.

En dan loop je op een vroege ochtend richting de personeelskamer als er een jongetje uit groep 1 op je afgelopen komt. Zijn schoenen in z’n handen, broek op de knieën en zijn shirt achterstevoren aan. Een kleuterjuf hurkt bij het jongetje neer. Ze wijst naar mij en zegt: “Kijk die meester kan je vast wel helpen!!” Even hoop ik dat het een grapje is maar niets is minder waar, ik mag het ventje aan gaan kleden.

Toch leuk van deze leerkracht om me op deze manier even te laten kennismaken met het kleuteronderwijs. Maar er is meer. Kleuteronderwijs heeft misschien het imago van de zogenaamde “knip-en-plak-bezigheidstherapie”, maar als ik iets moet tegenspreken is het dit wel. Kijk, ik zal niet zeggen dat ik kleutermeester ga worden, dat absoluut niet. Maar het kleuteronderwijs is essentieel voor de ontwikkeling van het kind op sociaal, emotioneel en motorisch gebied.

Toen als ik voor de tweede keer bij de kleuters stage liep had ik er echt geen zin aan. Ik dacht zelfs: Wat moet ik nu met die kinderen die nog niet eens tot aan m’n knie komen. Maar echt waar, het is me alles meegevallen. Die kinderen vinden het geweldig als er een keer een andere leerkracht voor de groep staat. Natuurlijk was het ook voor mij enorm omschakelen in niveau van spreken enzo, maar dat heb je al heel snel onder de duim. Na een week zing je al heel professioneel “eet maar op, drink maar op, dat zal lekker smaken” mee.

Maar toch…. Hoewel ik echt veel geleerd heb en heb gezien dat kleuteronderwijs onmisbaar is, zie ik toch al weer uit na die volgende stage. Daar, waar ik weer heerlijk aan de slag kan met groep 8 die al de halve puber uithangen.. Zo zie je maar weer, verschil in interesses moet/mag er zijn. Ik zeg maar zo: “Klein of groot…. Tja, alles heeft zo zijn charmes!”

Harmen Veldhuis, pabostudent

''Nu moet u nooit meer weggaan...''

Mon, 10 May 2010 12:50:31 +0200

Wat als er tijdens het afscheid met de stage een kind huilend voor je staat? Er leuke dingen worden genoemd die je met hen gedaan hebt? Niemand kan zeggen dat deze momenten je hart niet raakt! Dit is juist wat je terug krijgt voor al je inzet...

Twee weken opgetrokken met de klas is niet niks. Je bouwt er een vlugge band mee op. Het wordt bijna je ‘eigen klas’. Helemaal als je mentrix je vrij laat in veel dingen, zoals het lesgeven. Je weet dat er na twee weken toch een moment komt dat je de klas achter laat. Misschien heerlijk dat de stage voorbij is, een drukke tijd voor iedereen. Toch blijven je gedachten bij die ene leerling met veel leerproblemen of een andere leerling die elke dag even bij je kwam iets vertellen. Je laat ze op deze school en je gaat zelf verder met je eigen studie.

Stage en wens

Dan komt er een mail binnen met als onderwerp: ‘Stage’. Na het bericht geopend te hebben, kwam een wens uit. Dezelfde stagegroep zou het gaan worden. Terug naar groep 5, na die leerling met leerproblemen, de leerling die je gigantisch uitprobeerde, de leerling die je huilend aankeek tijdens het afscheid. Geweldig!

De stage gaat beginnen. Blijde gezichten zijn er te zien, op het moment dat ik het schoolplein op kom. ‘Juf, nu moet u nooit meer weggaan! Onze juf gaat met pensioen, wordt u onze nieuwe juf?’’ De leerlingen moesten eens weten hoe graag ik dat zou willen. Deze klas is geweldig, ik heb er een hele goede band mee. Deze opmerkingen geven je moed om verder te gaan.

Afkijkbijbel

Ik mag deze morgen beginnen met de dagopening. Vertellen over de ‘Verschijning aan Thomas’. De leerlingen luisteren aandachtig. Aan het einde van de vertelling vraagt een leerling: "Juf, hoe weet u dit allemaal? Komt dat allemaal uit dat boek? Is dat een afkijkBijbel?’’ Het is een leerling die weinig in aanraking komt met de Bijbel, dan alleen op school. Ik moet even glimlachen. ‘’Dit is juist de kinderbijbel, zodat ik het goed aan jullie kan vertellen. Het komt allemaal uit de Bijbel.’’ ,,Juf mag ik die dan ook eens lenen?’’ “Dat raakt je hart, het doet je goed. Een leerling die de Bijbel als uitdaging ziet en zoekt naar meer over de Heere!’’ Deze leerling heeft de kinderbijbel in zijn kastje gekregen van mij, elke dag leest hij er één verhaal uit.

Is dit de reden waarom ik weer in deze klas moest stagelopen? Ik vind het wel een hoogtepunt en dit blijft je bij. Zelfs in je eigen omgeving hebben ze het nodig!

Alida van Engelenhoven, pabostudent

Lesje kerkgeschiedenis

Fri, 26 Mar 2010 13:49:47 +0100

Meester…!

“Willen jullie die kerkgeschiedenis les vanmiddag geven?” Die vraag stelde de directeur van mijn stageschool de vorige stageperiode aan mij en mijn duostagiair. De juf die de betreffende middag eigenlijk voor de klas zou staan, was ziek naar huis gegaan. De directeur had nu de keuze, of ons voor de leeuwen te gooien, of de klas naar huis te sturen. Hij koos voor het eerste. En dat heb ik geweten.

Het was pauze, en de kinderen waren nog buiten aan het spelen. We hadden nog een kwartier om de lessen van vanmiddag voor te bereiden. Dat was een taalles, wat stil-lezen en tenslotte een kerkgeschiedenisles over Athanasius. Nu lees ik niet heel vaak Athanasius dus ik had mijn tijd hard nodig om de kinderen straks wat te kunnen vertellen.

“Goeie vraag”

Na de pauze kwamen de kinderen binnen. Het was geen hele gemakkelijke klas, er waren er twee met ADHD en het was daarom ook een vrij drukke klas. Toch ging het best heel redelijk, mijn duostagiair had de taalles gedaan, de kinderen hadden inderdaad stil(!) gelezen, en nu was het mijn beurt met Athanasius. Ik vertelde de kinderen kort wat over zijn werk en leven, en zette ze zelfstandig aan het werk. Hierna evalueerden we de antwoorden met de klas. Ik dacht al, een geslaagde middag, toen Matthieu, een soms wat ongeïnteresseerd overkomende leerling nog een vraag door de klas riep: “Meester, leefde Athanasius nou eigenlijk 300 voor, of 300 na Christus?” Het werd doodstil in de klas, en iedereen keek mij aan. En ik had geen idee. Kuchend probeerde ik in het tekstboek te kijken, toen riep ik maar “300 voor Christus” want dat leek mij het veiligst. Ik moest het rechtzetten, want het was 300 na Christus, en 600 jaar is een hoop als je er naast zit met een kerkgeschiedenisles. “Goeie vraag he,” grijnsde Matthieu. Aarzelend stak ik mijn duim omhoog.

Op naar de volgende

Als meester denk je soms overal een antwoord op te moeten hebben. Op de pabo leer je dat je op zo’n moment beter kunt zeggen: “Ik zal het even voor je opzoeken,” in plaats zomaar wat te roepen of een uitvlucht te verzinnen. De kinderen accepteren dat wel.

Na de les kwam er een leerling naar met toe:

“Het was een gave les meester!” Zo’n reactie weegt voor mij uiteindelijk ruim op tegen een slecht beantwoorde vraag. Op naar de volgende stageperiode!

Joël van Kralingen, pabostudent

Shalom!

Fri, 05 Mar 2010 08:07:00 +0100

Maandag 22 februari. Wat is je naam? Welke opleiding doe je? Hoeveelste jaar is het dat je deze opleiding doet? Waarom wil je naar Isra�l? Wat ga je in Isra�l doen?

Nog meer vragen: Wie heeft je koffer gepakt? Waar is je koffer geweest vanaf huis naar Schiphol? Heeft iemand nog wat aan je gegeven wat je in Israël af moet geven? Heb je iets bij je wat van iemand anders is? Heb je scherpe materialen bij je?

Na een hele reeks vragen (in het Engels) en allerlei veiligheidscontroles, mochten we eindelijk in het vliegtuig stappen om onze reis naar Israël, het beloofde land, te maken en veel plaatsen uit de Bijbel te gaan bezoeken.

Anders dan normaal

Zaterdag 27 februari. ‘Helaas, we kunnen niet verder.’ Doordat het zoveel geregend had, lag er een grote plas op de weg en waren er stukken van de weg weggeslagen waardoor de bus niet verder kon. We moesten dus terug en konden niet naar de Massada, wat zo indrukwekkend schijnt te zijn… Ons programma werd aangepast en we zouden eerder onze drijfervaring in de Dode Zee mee maken. Het was vrij koud, normaal is het bij de Dode Zee best warm, maar vandaag niet. Bij de ingang hoorden we dat we niet mochten drijven omdat er teveel wind stond. Normaal kan je heerlijk drijven, maar vandaag niet….

Het zit niet mee voor ons. De reisleider en de gids besloten om een gedeelte van het programma voor maandag naar deze dag te verzetten en alvast een bezoek aan de Klaagmuur te brengen. Normaal is daar heel druk, maar door de regen van deze dag was er bijna niemand te zien… Waarom is het vandaag allemaal anders dan normaal??

Boker tov, kosher, Bedoeïnen

Toch hebben we met elkaar een geweldige week in Israël gehad en hebben we veel gezien, gehoord en geleerd ook al was het bij ons een beetje anders dan normaal. We weten nu niet hoe de Massada eruit ziet en wat Yad Vashem is, maar we hebben wel een beeld van de berg Elon More (Abraham), Silo (tempel), Meer van Galilea, Kapernaum, Nazareth, Jeruzalem, de Klaagmuur, de Olijfberg, feest bij Bar-Mitswa en Poerim en kunnen we een verklaring geven voor de woorden: El Al, knesset, Bedoeïenen, boker tov, kibboets, Haaspromenade, grotten van Qumran, gebedsriemen, kosher eten, sabbatlift, menorah, mezoeza en nog veel meer!

Mariska de With, pabostudent

Laten zien wat je kan

Fri, 19 Feb 2010 11:33:00 +0100

Iedereen klaar? Vergeet jij niet om het bord straks op te hangen? Ok� daar gaan we! Mijn hart bonkt in m'n keel. Als er nu iemand iets vergeet of als straks alles in de soep loopt.

Niet aan denken! Het komt echt wel goed, we doen het met ze allen en iedereen weet heus wel wat hij of zij moet doen. Het is muisstil in de zaal… Je kunt een speld horen vallen.

Gespannen

Als dat filmpje het nu maar doet en als hij nou maar goed in die microfoon praat anders hoort niemand wat! Opeens hoor ik luid gelach uit de zaal komen. Gelukkig! Ze vinden het leuk. Stiekem steken we duimen omhoog achter het decor. Het gaat volgens plan, joepie! Ze spelen hartstikke goed hun rol en het publiek vind het geweldig. Gespannen staan we te wachten, verkleed en al totdat het gordijn weer dicht zal gaan en wij aan de beurt zijn. Dan mogen wij onze acteertalenten laten zien in het tweede gedeelte van het stuk. Onder luid geklap gaat het gordijn dicht. Nu moeten we zo snel mogelijk de decors wisselen en ook nog eens zo stil mogelijk.

Niet nadenken

We vliegen heen en weer, waar zijn de spijkers?? Waar is mijn pruik?? Heeft iemand mijn wandelstok gezien?? Even flitst er een moment door me hoofd of dat het allemaal nog wel goed komt en het ergste van al is, dat ik gelijk op moet zodra het gordijn open is. Wat moest ik ook al weer doen? Tijd heb ik niet meer om daar over na te denken want het gordijn gaat al open. Even checken of mijn haar nog onder m’n pruik zit, ja! En daar stap ik met een uitgestreken gezicht het podium op.

Volgens plan

De zaal grinnikt. Ik zie er niet uit met die pruik op en die kleren! ‘Niet lachen!’ gaat er door mijn hoofd. Ik neem plaats op één van de stoelen in de wachtkamer. Even lijkt alle stress vergeten en spelen we net of we dit al maanden hebben geoefend. Het stuk loopt als een trein. Het publiek vind het leuk en alles verloopt precies volgens plan. Als laatste maken we een buiging voor het publiek, het gordijn valt dicht…

Wow, wat is de pabo toch gaaf!

Andrea den Besten, pabostudent

De kracht van groep 8

Fri, 12 Feb 2010 08:40:00 +0100

2, 3 en 4 februari 2010: de 3 dagen van de waarheid. Nu moeten ze laten zien wat ze kunnen. Nu toont groep 8 zijn kracht.

Oh ja? 8 jaar basisonderwijs; Een ruwe schatting vertelt mij dat een leerling niet minder dan 1600 dagen op de basisschool kan laten zien wat zijn kracht is. Onbelangrijk, die Cito-eindtoets? Nee, dat zeker niet. Maar probeer het in een groter geheel te zien: als een afsluiting van de basisschoolperiode, waarin elke leerling zijn eigen resultaat laat zien van 8 jaar basisonderwijs. Het volgende voorbeeld laat zien hoe het allemaal al in groep 1 begon:

Het duurt jaren

In de Cito-eindtoets van enkele jaren geleden werd gevraagd naar de omtrek van een vierkant van 15 centimeter bij 15 centimeter. Wie heeft jou geleerd wat een vierkant is? Juist, de juffrouw in groep 1. Wie leerde jou wat die cijfersymbolen betekenen? Was dat niet de leerkracht in groep 3? Wanneer leerde jij wat een centimeter was? Ik zie mijn juf in groep 4 nog staan met de grote bordliniaal in haar handen. De omtrek van een vierkant berekenen, leerde ik in groep 7.

Binnen de lijntjes

Klaar? Nee, het lastigste moet nog komen: om het Cito-instituut te laten zien welk antwoord jij in je hoofd hebt, is het verplicht een hokje met de oppervlakte van enkele vierkante millimeters in te kleuren. Leerde jij ook ‘binnen de lijntjes kleuren’ in de kleuterklas?

Naar aanleiding van het bovenstaande concludeer ik: de Cito-eindtoets toetst wat er (na 8 jaar) in zit, niet wat er NIET in zit!

Renske Morée, pabostudent

Gouden momenten!

Fri, 29 Jan 2010 08:22:00 +0100

Zo gaat het... aan het einde van de dag kijk je op het rooster en je kijkt wat je de volgende dag allemaal weer voor lessen moet geven. Rekenen, taal, spelling en niet te vergeten ook de Bijbelvertelling.

Ik pak de Bijbel erbij en lees voor mijzelf het gedeelte over: Jozef maakt zich bekend aan zijn broers. Wat een bekende geschiedenis om te vertellen, denk ik bij mijzelf. Als kind zo vaak gehoord en nu mag ik het gaan vertellen aan de kinderen. Ik bereid de vertelling aan de hand van de bijbel voor. Ik schrijf enkele punten op zodat ik belangrijke punten niet vergeet.

De volgende dag…

08.30 de kinderen druppelen om de beurt binnen en even een kort moment voel ik dat je als juf wel een hele mooie taak hebt. Al de kinderen heb ik vandaag onder mijn hoede. Ik mag ze ook vandaag weer een mooie boodschap meegeven.

Heel anders

De vertelling waarvan ik dacht dat hij zo eenvoudig was, werd even heel anders. Ik voelde dat ik vandaag die kinderen mag wijzen op het leven van Jozef. Dat hij zo in afhankelijkheid van de Heere leefde. En dan die kinderen voor je die zo aandachtig luisteren, die ook allemaal hun vragen hebben. Ja dat zijn die gouden momenten van het onderwijs.

Niet alleen de zaakvakken moet je als leerkracht geven: juist de Bijbel mag open gaan!

Arinda van Leeuwen, pabostudent

Allochtoon of 'nieuwe Nederlander'?

Fri, 15 Jan 2010 07:33:00 +0100

,,Naar welke plaats willen we als klas? Hoe laat moeten we er zijn? Hoe komen we in contact met allochtone mensen? Wie gaat er koken? Welke begeleiders gaan er mee? Wie gaat het regelen?''

Werkweek, een groot begrip in alle jaren van de Pabo. Het eerste jaar ga je met alle mensen naar Overloon. Het tweede jaar wordt er van je verwacht dat het zelf georganiseerd wordt. En dat werd ook dit jaar van ons verwacht. Al snel waren we er over uit waar we naar toe wilden: Delft. Je krijgt verschillende verhalen te horen van studenten die daar al eens zijn geweest. En dan komt de grootste klus: een programma maken. Wat willen we gaan doen? Wat is het doel van deze werkweek?

Nieuwe Nederlander

Omgang met allochtone mensen stond als doel op papier. Als klas zijn we op zoek gegaan. We zijn in een moskee en een synagoge geweest. Bezoek aan allochtone mensen die de opleiding Nederlands volgen. Geweldig om met deze mensen in gesprek te gaan. Op dit ROC hebben we geleerd dat allochtoon niet de juiste benaming is. Het is beter ‘de nieuwe Nederlander’ te gebruiken. Naast veel contact met deze mensen, hebben we ook van alles geleerd!

Aanrader

Een week lang met de hele klas in één gebouw zitten. Iedereen zijn taak. Wat denk je van de gezelligheid die er is en de vele gesprekken die op gang komen. Discussie's waarmee je de band in de klas versterkt?! Het is een aanrader!! Ga er voor!! Het blijft een gigantisch leuke herinnering aan je Pabo tijd!

Alida van Engelenhoven, pabostudent

"He! Meester!"

Mon, 04 Jan 2010 07:50:00 +0100

Wow! Ik weet het nog heel goed, dan loop je daar op het schoolplein als net afgestudeerde Havo'er met je diploma nog maar net op zak en komt er op de eerste dag van je stage een jongetje naar je toe: "He! Meester".

Ik kijk even om me heen, een ander misschien? Nee! Hij heeft het gewoon tegen mij! Met een stamelde groet loop ik al denkend het schoolgebouw in.

Onderweg naar het klaslokaal passeer ik een spiegel, ik kan het niet nalaten om even een blik daarin te werpen. Daar sta je dan: meester?? Oke?! Ik, meester??

De kick van het onderwijs

Vanaf dat moment ben jij voor twee weken eventjes helemaal verantwoordelijk voor het geven van een aantal lessen, en dringt de werkelijkheid pas echt helemaal tot je door. Jij bent vanaf nu een voorbeeld voor de kinderen. Want als ik terugkijk naar mijn eigen basisschooltijd was de meester of de juf toch je identificatiefiguur, wat de meester of de juf deed, was goed. Het is enorm gaaf om dat te mogen zijn, maar het geeft ook een hoge verantwoordelijkheid. Om kinderen kwalitatief goed onderwijs te geven en een goede sfeer in de klas te creëren (wat een hele kunst is) is opleiding nodig. En dat krijg je gedurende de pabo-opleiding. Je wordt klaargestoomd om later een klas te hebben, met kwalitatief goed onderwijs en een goede relatie met de kids! Dat is de kick van het onderwijs. Meester of juf? Natuurlijk!

Harmen Veldhuis, pabostudent

Als je leraar wilt worden, moet je in Gouda zijn

Fri, 18 Dec 2009 09:00:00 +0100

Wat zou jij doen als jij je huis zou willen verkopen? Natuurlijk, je zet de deur open en je laat mensen kijken hoe het er nu eigenlijk van binnen uit ziet. Zo was het nu ook bij ons. Bijna iedereen weet wel van een Pabo in Gouda maar hoe daarbinnen gestudeerd wordt? Wij hielden begin december ook open huis. Wij gingen onze pabo niet letterlijk verkopen maar wel op een andere manier.

Ze kwamen met een volle touringcar uit het noorden, met het OV vanuit het zuiden of misschien wel gewoon met de fiets vanuit Gouda. Leuk, al die enthousiaste scholieren. Sommigen zullen bij binnenkomst nog niet het idee gehad hebben dat ze bij het weggaan serieus aan het nadenken zijn geslagen over het beroep van meester of juf.

Herkennen

En daar mochten wij aan bijdragen. Deze dag mocht ik samen met mijn teamgenoten het vraagbaak zijn van de school. We waren te herkennen aan onze witte blouses met de tekst: ‘als je leraar wilt worden moet je in Gouda zijn.’ Vragen over de rekentoets, het internaat, de colleges en de vrije tijd … wij wisten er van alles over te vertellen.

Realistisch beeld

Dat ik mijn benen voelde aan het eind van de dag is wel uit te leggen. Trap op en trap af om door middel van een rondleiding maar zoveel mogelijk leuke en interessante dingen van onze pabo te laten zien. We deden er alles aan om een zo’n realistisch mogelijk beeld te geven van onze hogeschool. We lieten niet alleen de bibliotheek en de OWP zien (wat overigens wel een grote trekpleister was met al die verkleedkleren en leskisten etc.) maar we vertelden ook iets over de uniciteit van het kind dat blijkt uit een muur van allemaal verschillende tegeltjes en van een rijke leeromgeving aan de hand van een ingerichte vitrine.

Of we onze hogeschool goed verkocht hebben? We zullen het zien aan het aantal nieuwe en gemotiveerde studenten in het volgende collegejaar!

Anneke Visser, pabostudent

Juf zijn is bijzonder!

Fri, 20 Nov 2009 11:31:00 +0100

16.00 uur, stilte in de klas. De stagedag zit erop. Met een stapel schriften voor mij op het bureau en een rode pen in mijn hand, staar ik voor me uit. Ik kijk naar de eenzame, grijze tafeltjes. Vanmiddag nog, dienden die tafeltjes als werkplek, met elk zijn eigen gezicht.

Langzaam gaat de deur open. Ik schrik op uit mijn gepeins. Twee zenuwachtig giechelende stemmen. Als ik opkijk wordt het stil. Drie gezichten kijken elkaar aan: wie zal het zeggen? Onwennigheid; vanmorgen nog, stapten ze zelfverzekerd het lokaal in. Nu blijven ze staan, dicht bij de deur. Alsof het lokaal na 16.00 uur veranderd is in een onbetrouwbare leegte.

‘Juf, we hebben iets voor u.’

Nu komen ze dichterbij. Een rood papier met gouden letters. Samen geven ze het; twee handen met elk zijn eigenheid, aan beide zijden van het papier. Een gouden schittering…

Juf u moet dit weten
U moet dit niet vergeten
Fans van u zijn wij
Maar wij niet alleen
Omdat u bijzonder bent
Reuzegoed ons kent
En omdat u de leukste juf
Ever bent.

Zo’n gouden moment, vol schittering, laat mij voelen: juf zijn is bijzonder!

Renske Morée, pabostudent

‘Juf, we hebben iets voor u’, nu komen ze dichterbij. Een rood papier met gouden letters. Samen geven ze het; twee handen met elk zijn eigenheid, aan beide zijden van het papier. Een gouden schittering…

Juf u moet dit weten

U moet dit niet vergeten

Fans van u zijn wij

Maar wij niet alleen

Omdat u bijzonder bent

Reuzegoed ons kent

En omdat u de leukste juf

Ever bent.

Zo’n gouden moment, vol schittering, laat mij voelen: juf zijn is bijzonder!

Renske Morée

Wat moet ik kiezen?

Sat, 14 Nov 2009 11:28:03 +0100

'O nee, wat moet ik nou kiezen?!' dacht ik toen ik hoorde over de minoren. Er waren zoveel leuke minoren, zoveel leuke onderwerpen. Ik moest me van mezelf maar eens goed in de minoren gaan verdiepen. Want je moet wel weten wat je kiest uiteindelijk.

Ik ben maar eens hier en daar gaan vragen bij studenten uit Pabo-4 die de minoren al volgde. Na wat vragen kreeg ik al aardig in beeld welke minoren ik het leukste vond en welke wat minder. We kregen van de hogeschool een opleidingsgids met een uitgebreide beschrijving van elke minor. Dat hielp al een heel stuk om mijn keuze te bepalen.

Geen moment meer getwijfeld

Daarna kregen we ook nog een moment op school om te gaan luisteren bij voorlichtingsrondes van de minoren, door docenten die de minor geven. Je kon bij drie minoren gaan kijken. Ik had als eerste gekozen voor de minor Zorg omdat die minor mij heel erg aansprak in de gids. Leerlingen die extra zorg nodig hebben op school, leerlingen die anders zijn dan de gemiddelde doorsnee leerling, dat trekt me. Hoe langer ik bij de voorlichting zat hoe meer ik dacht: ‘Dit is het! Ik wil weten hoe je die zorgleerlingen kan helpen en hoe je die een veilige leeromgeving kan bieden enz.’ Ik was zo enthousiast na afloop, dat ik geen moment meer heb getwijfeld en me gelijk heb ingeschreven bij de minor Zorg.

Andrea den Besten, pabo 3-student

Mag je overdrijven?

Fri, 04 Dec 2009 09:15:12 +0100

"Een belangrijk deel van je opleiding, dat zijn de minoren" dit kregen we te horen bij de uitleg over de keuze hierover. Na de uitleg mocht je een keuze gaan maken uit de acht minoren. Je kon 2 bijeenkomsten bijwonen, die je mogelijk konden helpen met het kiezen.

Voor mij werd het er niet echt makkelijker op. Eigenlijk was ik al overtuigd om de minor bewegingsonderwijs te doen, maar dat sluit jong management, rekenen en Christian education wel uit! En deze zijn ook duidelijk de moeite waard om te kiezen.

Toch bewegingsonderwijs

Uiteindelijk is het toch bewegingsonderwijs geworden, het zware programma zie ik wel zitten, maar hoe zit het met de motivatie? Deze moet wel goed zijn, om bij de 25 studenten te horen die de minor mogen starten! Moet je hierin een beetje overdrijven? Zeggen dat je graag de hele week fulltime gym wil geven? Iets wat in wezen wel de bedoeling van de minor is. Of toch zo eerlijk mogelijk, en dat je dat voor 2 dagen ziet zitten, maar niet voor een week?

Toch maar zo eerlijk mogelijk gedaan! Mijn inzet in de lessen was goed en gelukkig loop ik niet met school achter, dus daar gaat het nu niet aan liggen!

Nu alleen maar hopen dat ik met de minor bewegingsonderwijs mag starten! En anders…..? m’n tweede keus, Jong management!

Wilbert Hoepel, pabo 3-student