Nieuwskanaal voor: Driestar Hogeschool

Beren spotten in Canada...

Fri, 13 Jan 2012 08:00:00 +0100

Op de Pabo kun je in het vierde jaar diverse minoren volgen. Je kunt al in het derde jaar een minor kiezen. Een van die minoren is 'jong management'. In deze minor gaat het over leiding geven aan jezelf, en in het onderwijs. Binnen deze minor is er ruimte om stage te lopen in het buitenland. Doordat de hogeschool en de overheid dit stimuleren is het heel interessant om dit ook te gaan doen. Twee vrienden (die ook de minor volgen) en ik kozen er voor om naar Canada te gaan...

Drie weken hard werken voor school combineerden we met twee weken vakantie. In de eerste drie weken hebben we op de Rehoboth Christian School in Copetown (Ontario) onderzoek gedaan naar het management op deze school met betrekking tot leerlingzorg, onderwijsvisie en onderwijskwaliteit. In deze school wordt zowel basisonderwijs als voortgezet onderwijs gegeven. Het grootste verschil tussen deze school in Canada, en de meeste christelijke scholen in Nederland, is de mentaliteit. In Canada worden christelijke scholen niet gefinancierd door de overheid, zodat ouders veel moeten betalen om hun kinderen christelijk onderwijs te laten volgen. Dit zorgt er voor dat de leerlingen heel betrokken zijn op de school: ze weten dat het hun ouders zijn die de school bekostigen, iets als vandalisme komt dan ook vrijwel niet voor op deze school, kunnen wij nog wat van leren in Nederland…Ook was er een hele prettige sfeer in de school, wat het leuk maakte om er drie weken onderzoek te doen.

Na drie weken hard werken hadden we ook veel zin gekregen om het prachtige Canada te gaan verkennen. We hebben onder andere de Niagara-watervallen, de stad Toronto en een prachtig natuurpark bezocht. En de beren? Die hielden een winterslaap…

Joël van Kralingen, pabo-4 student

Hoge snelheid!!

Tue, 10 Jan 2012 09:51:53 +0100

Ongelooflijk! Van snelheid was ik me bewust, maar dat die snelheid werkelijk zo hoog zou liggen? Ook aan mijn pabo carri�re komt werkelijk een eind. Na 4 jaar gestudeerd te hebben in Gouda, na 4 jaar samengewerkt te hebben met medestudenten, na 4 jaar gezelligheid is het onherroepelijke einde van mijn pabo carri�re daar. Pabo 4...

Komend vanuit de perfecte “Havo-5 cultuur” dook, ook ik, in het leven als student op Driestar Hogeschool. Het leren/maken van tentamens, het uitvoeren van opdrachten en de gezellige uurtjes met medestudenten zorgde ervoor dat de 4 jaren die ik hier heb mogen zijn, omvlogen.

Eén grote taak wacht nog. De eigen LIO klas. Een toffe groep 8 waarmee ik tot de zomer mee aan de slag mag. Eindelijk al het geleerde in praktijk brengen. De thema’s die theoretisch leken, blijken realiteit. Een werkelijke overgang tussen “oud” en “nieuw”!

Het oude vertrouwde studentenleven met het op kamers wonen, het contact met fantastische docenten, hoop ik in het nieuwe jaar te verruilen voor een nieuw team, nieuwe kinderen en een nieuwe werkomgeving. En terwijl je dan als leerkracht voor de klas staat en naar die kids voor je kijkt, denk je terug aan de tijd dat je zelf ooit in groep 8 zat. Inderdaad van snelheid was ik me bewust, maar dat die snelheid werkelijk zo hoog zou liggen?

Harmen Veldhuis, pabo-4 student

Ik weet nog...

Wed, 21 Dec 2011 10:52:59 +0100

Dat ik mijn eerste stappen zette in de hogeschool om de rekentoets te maken. Ik weet nog dat ik voor het eerst een college volgde. Ik weet nog dat ik mijn eerste tentamens maakte. Ik weet nog dat ik voor het eerst in mijn kamer op het internaat sliep. Ik weet nog dat ik voor het eerst boodschappen deed bij de supermarkt.

Ik weet nog dat ik voor het eerst juf Leijendekker genoemd werd, iets wat me toen heel vreemd voorkwam. Ik weet nog dat ik me heel triomfantelijk voelde toen de kinderen in mijn klas ook echt hun rekenboek pakten toen ik daar opdracht voor gaf. Ik weet nog dat ik mijn eerste bijbelverhaal vertelde over de doortocht van het volk van Israël door de Schelfzee. Ik weet nog dat ik mijn eerste aardrijkskundeles gaf, ik weet nog……

De ‘ik-weet-noggen’ zijn nog lang niet op. Ik weet nog zo verschrikkelijk veel dingen die ik heb beleefd en heb gedaan! Maar wat heel logisch is, is dat waar ooit een eerste keer is geweest, er ook een laatste keer komt. Ik weet nu dat de tijd voorbij vliegt en dat ik alweer bijna aan het eind van de pabo sta. Klaar om de laatste stappen te zetten, om het laatste college te volgen, om voor het laatst op mijn kamer te slapen! Ik weet nu ook dat ik heel veel dingen heel erg ga missen. Gelukkig heb ik in mijn hoofd heel veel ‘ik-weet-noggen’ bewaard, zodat ik lekker terug kan denken aan ‘die goeie ouwe tijd’!

Wat ik hoop is dat ik enorm ga genieten van alles wat nog komt en waarvan ik nog geen ‘ik-weet-nog’ heb! Op naar mijn LIO!

Bertine Leijendekker, pabo-4 student

Internationalisering - naar Schotland

Thu, 17 Nov 2011 12:06:56 +0100

Zo, de koffers zijn gepakt. Straks is het zover, we vertrekken met een deel van de studenten die jong management volgen naar Schotland. Zo ben ik niet de enige van de Driestar Hogeschool die zich klaar maakt voor vertrek, er zijn mensen van de hogeschool in Gambia, Canada, Engeland, Duitsland, Oekra�ne, Denemarken enz. kortom een breed scala van landen.

In het kader van internationalisering geeft de hogeschool de mogelijkheid om als student naar het buitenland te gaan. Een mogelijkheid die ik van harte toejuich: wat is er mooier om naar een ander land te gaan en daar de cultuur op te snuiven, maar dat niet alleen, ook om de onderwijstypen en onderwijsinstellingen te gaan bekijken! Het is iets wat je je hele leven mee zal nemen. Ieder land heeft zijn eigen cultuur, ook op onderwijsgebied. Zo denk ik nog terug aan vorig jaar november, ik was toen in Oekraïne we zaten daar in een gastgezin. Iets wat mij nog altijd bijblijft is de sfeer die er was, die mensen waren arm maar gastvrij, het huisje was klein maar gezellig en ook op een school in Oekraïne als buitenlander rondlopen was een bijzondere ervaring. Toen wij bijvoorbeeld als groep een openbare schoolklas bezochten gingen alle leerlingen bij onze binnenkomst netjes naast hun tafel staan, iets wat je in Nederland 30 jaar geleden nog zag maar wat nu helemaal niet meer voorkomt.

Iedereen die wat van de wereld wil zien, heeft op de hogeschool de kans om zijn blikveld te vergroten, over grenzen heen kijken, kijken naar andere culturen, andere mensen en daar mee in gesprek gaan en dat alles mee te nemen in je ‘rugzak’ wat je weer door kan geven aan de kinderen in je klas. Tijdens de stages merkte ik dat het goed is om gewoon eens wat ervaringsverhalen te vertellen, hoe het was om in Israel te zijn, hoe het was om in Oekraïne te zijn. De kinderen hebben door die verhalen en ook door de foto’s die je hebt, een beeld van een land wat je niet zomaar meegeeft als je een les uit een aardrijkskunde boek behandelt. Dus ook als pabostudent heb je genoeg mogelijkheden om de wereld te zien! Oh ja….ik moet gaan! Scotland here we come!

Jaco Tijssen, pabo-4 student

DRUK...of...TE rustig?

Fri, 04 Nov 2011 08:00:00 +0100

Druk... een stopwoord wat volgens mij bij iedere Nederlander in zijn vocabulaire verkeert . Een term wat ik ook in de 'pabo-gangen' veel hoor. De vraag die bij mij naar boven borrelt is altijd: 'Waar heb je het druk mee?'

Ik mag op dit moment ook veel doen. Het laatste jaar van de PABO kent het zwaarbeladen woord ‘afstuderen’ wat bestaat uit het maken van twee scripties. Hierbij speelt de emotionele waarde mee dat het laatste jaar is aangebroken van je studie- en studententijd. Een school waar ik een enorme ontwikkeling heb doorgemaakt door de waardevolle, vaak diepgaande colleges en tevens de vele nieuwe contacten.

Samen met iemand anders heb ik een pittig afstudeeronderwerp gekozen, ‘Het duizendjarig rijk’. Een periode die volgens de visie van de chiliasten zal komen nadat Christus terug is gekomen. Het zet mij in deze ‘drukke periode’ stil bij het belangrijkste… Ben ik druk om mezelf voor te bereiden op Zijn komst of… heeft de andere drukte mij in de macht en heb ik het TE rustig?

De treinritjes van Waddinxveen, waar ik op kamers zit, naar Gouda heb ik veel afgelegd. Vorige week ving ik een gesprek op tussen een vrouw en een jongere. Als we langs de hogeschool reden gaf de vrouw aan: ‘Het is wel een goede school, maar wel streng’. ‘Ja’, zegt de jongere, ‘ze moeten een rokje dragen. De vrouw: ‘Ja, maar het is niet zo erg als vroeger. Nu dragen ze vlotte, soms erg korte, rokken en vallen ze niet op. Ze houden zich niet zo aan de regels.’’ De jongere beaamde dit ook. Dit zette mij tot denken…
Welke regel hanteren wij? Die van de drukte hier beneden of de schreeuwende roep uit Gods Woord dat we Rust moeten vinden in HEM en zo Zijn Beeld mogen uitstralen…?!

Katinka Adriaanse, pabo-4 student

Goudse familie...

Fri, 14 Oct 2011 08:00:00 +0200

Tussen de torenkranen en bouwputten zien we een hoog gebouw,
fier en stevig overeind staand.

Een gebouw met jaren geschiedenis,
een gebouw met vele herinneringen,
een gebouw waaraan niet verbouwd mag worden, om de historie te bewaren
een gebouw wat straks alleen achter zal blijven!
Juist, het gaat om het internaat.
Een internaat met een mooie inhoud…

De deur van etage 1 wordt opengedaan. Gezellige geluiden komen, vanuit de kamers, naar je toe. De collegedag zit erop. Iedereen heeft behoefte om haar verhaal te vertellen. Ook een discussie is aan de gang: Waarom heb jij voor het internaat gekozen?

Het nieuw collegejaar is van start gegaan. Dat gebeurd dan ook op het internaat. Nieuwe, enthousiaste mensen die zich aangemeld hebben om het internaat te bewonen. Ook op etage 1. Na verschillende kwasten met verf en schoonmaakdoeken gebruikt te hebben is het nu tijd voor de opleiding.

Vaak komt de vraag naar ons toe: Waarom heb je voor het internaat gekozen? Dat is een vraag waar ik makkelijk antwoord op kan geven. Als eerste voor de gezelligheid, mensen om mij heen te hebben met dezelfde interesses en hetzelfde doel. Daarnaast ook het ‘thuiskomen’ gevoel na een lange collegedag. Er is altijd iemand op de etage te vinden, waar je gezellig mee je belevenissen kunt delen. Daarnaast ook de gesprekken tijdens het gezamenlijke koffiedrinken. Zo zijn wij een familie voor elkaar, in fijne en minder fijne momenten!

Wil je weten wat al onze belevenissen zijn? Wil je zelf antwoord kunnen geven op de vraag? Kom het dan zelf ervaren en deel het met ons! Weet dat er nog kamers over zijn, er is nog plaats voor jou! Waag de stap.. en wordt een ‘familielid’ van ons!

Het internaat zal over enkele jaren verhuizen naar een nieuwe locatie en een nieuw gebouw. Daarom zijn dan juist deze laatste jaren, met veel herinneringen en geschiedenis, uniek als jij die meegemaakt hebt! Het internaat blijft achter.. de herinnering van een Goudse familie gaat altijd mee!

Alida van Engelenhoven, pabostudent

Do hard things, do the pabo

Tue, 11 Oct 2011 22:53:04 +0200

Oeh wat een foute zin, qua Engelse grammatica dan. Desalniettemin zal je begrijpen wat ik hiermee bedoel. Is de pabo echt zo moeilijk dan? Nee helemaal niet, of nou ja iedereen ervaart de moeilijkheidsgraad weer anders.

Maar wat wel ‘hard’ is, is het doorzettingsvermogen wat we nodig hebben! De moed die onmisbaar is bij het opstaan ’s morgens om weer naar college te gaan of om op je vrije dag heel gedisciplineerd voor school te gaan werken, omdat je nog een waslijst met opdrachten op je bureaublad hebt staan.

Hard things.. het doel niet uit het oog verliezen. Ook dat is heel belangrijk. Hoe vaak vragen we ons af: waar doen we het eigenlijk voor? Maar als we dan het doel weer scherp hebben, zitten we alweer vol moed om verder te gaan. Het doel niet uit het oog verliezen geldt trouwens niet alleen op de Pabo, maar juist ook in de andere dingen, in de belangrijkere dingen in ons leven, is dit heel essentieel!

Hoezo de combinatie van ‘hard things’ en ‘pabo’? Het studentenleven is zeer relax vergeleken bij de tijd die ingaat met het in ontvangst nemen van ons diploma; namelijk het voor de klas staan of het thuis zitten solliciteren voor een baan.. Misschien is de zin ‘do small hard things’ toepasselijker?

Toen ik gisteren op de site keek van Alex en Brett Harris zag ik zeer weinig tot geen reacties van Driestarianen. Zijn leerkrachten dan niet ondernemend of zo bescheiden om hun onderneming niet te promoten? Hoe dan ook, er moet wat veranderen in deze wereld. Daar is iedereen zich van bewust. Hoe dan? Met de liefde van je hart! ‘Al ware het, dat ik de talen der mensen en der engelen sprak, en de liefde niet had,’ zegt Paulus, ‘zo ware ik een klinkend metaal of luidende schel geworden.’

Hanneke van der Blonk, pabostudente

Stel je eens voor

Tue, 11 Oct 2011 22:47:56 +0200

Stel je eens voor... Een klas met zeven nationaliteiten, verdieping over Christelijk onderwijs, kennismaken met verschillende culturen, het Nederlandse onderwijs bekijken door een bril van een andere cultuur, toerist zijn in Amsterdam en tot slot nog drie maanden naar het buiteland. Als je dat geen uitdaging noemt.

Het lijkt bijna een droom, maar het is werkelijkheid. In de minor International Class gebeurt dit gewoon. En ik kan je vertellen: ‘Het is geweldig!!’ De buitenlandse studenten zijn voor drie maanden in Nederland. Van een van de buitenlandse studenten ben je een buddy. Je mag vragen beantwoorden als ‘waar kan ik beltegoed kopen’ en je bezoekt samen basisscholen.

Je communiceert in het Engels. Alle lessen worden in het Engels geven. Misschien maakt dat je bang, maar don’t worry. Waar kan leer je nu het meeste van; juist, van de praktijk!

Als klapper op de vuurpijl mag je zelf naar het buitenland. Daar ga je je afstudeeronderzoek doen. Ben jij echt een typ voor de bushes of pak je liever alles groot aan en ga je naar Amerika; it’s up to you! Everything is possible.

Weet je, ik kan wel door blijven typen over deze minor, maar je moet het gewoon zelf beleven!! Een ding is zeker; je krijgt er nooit spijt van!!

Ben je benieuwd hoe een van onze buitenlandse studenten de International Class ervaart, lees dan het verhaal van Zsuzsa!

Het internationale gezelschap op een Hollandse molen

No matter how prepared you think you are for different cultures, you always get surprises. I am glad to say that in my case they were all good surprises, I consider myself to be one of the lucky ones for who culture shock is pleasant.

We are so different, coming from 7 countries and 4 continents with our different background, cultural and religious but at the same time it is surprisingly easy to find the common voice, to listen, respect and most of all accept each other for what we are and who we are.

For most of us it’s refreshing to be students again, I find it useful to change perspective and be the one who sits and listens and not the one who does the hard work (and, of course, my students at home like the idea of me having the same status as they). However, day after day we experience that learning and teaching in the Netherlands doesn’t mean the same thing as in our countries. Sometimes we find it exciting and we profit of the chances other times we are overwhelmed by reading and assignments. Whichever the case we have our Dutch buddies to ask to rely on. If we need help, direction, a bike or some fun activities for the weekend we can turn to them and we can always be sure that they are there and ready to help.

Annemarie Kot (IC studente) en Zsuzsa Gonczi

Wees niet bezorgd...

Thu, 29 Sep 2011 11:47:33 +0200

Zorgen, wie kent ze niet. Ze gaan niemand voorbij. De een heeft de zorg omdat zijn/haar moeder ernstig ziek is, weer een ander kampt zelf met lichamelijke problemen. Weer een ander heeft moeite met zijn/haar studie. Al lopend en luisterend door de school hoor je, ook na de vakantie weer de zorgen van anderen. Steeds weer kom ik tot de conclusie: Mijn zorgen zijn zo zorgelijk nog niet!

Om nu een nieuw jaar aan weblogs te beginnen met zorgen getuigt nu niet erg van optimisme. Je zou zo heel veel andere dingen kunnen bedenken waar je een jaar mee zou kunnen starten. Toch begin ik met ‘zorgen’.

“Vertrau du deinem Herren Gott, Der alle Ding erschaffen hat! Er kann und will dich lassen nicht, Er Weiβ gar wohl, was dir gebricht, Himmel und Erd ist sein!”

Zomaar enkele zinnen uit een cantate van Johann Sebastian Bach, die ik onlangs beluisterde. Hoe rakend zijn deze woorden. Verzonnen door Bach? Nee! Herleid uit de Bijbel! Lees maar eens in Mattheüs 6. Daar zegt Jezus het Zelf: '(…) Uw hemelse Vader weet immers dat u al deze dingen nodig hebt. (…) Weest niet bezorgd over de dag van morgen, want de dag van morgen zal voor zichzelf zorgen; elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad.’ En Jezus geeft er ook een opdracht en een belofte bij voor ons allemaal. ‘Zoekt eerst het Koninkrijk van God en Zijn gerechtigheid, en al deze dingen zullen u erbij gegeven worden.’ Is er geen betere ‘zorg’ om een nieuw jaar mee te beginnen?!

Zo kan je vertrouwend het nieuwe schooljaar ingaan. Een jaar waarin er grote of kleine dingen voor je gaan veranderen. Hoeveel zorgen je ook kunt hebben, wees niet bezorgd, maar zoekt het Koninkrijk van God!

Arline Bussink – pabo 3 student

Morgen... is vandaag!

Fri, 24 Jun 2011 16:03:30 +0200

Deze uitspraak treffen we aan als we Gouda binnenrijden. De prachtige waterstad waar ook Driestar Hogeschool staat. Past deze uitspraak ook bij de hogeschool? Lichten we deze hetzelfde toe als de wereld dat doet?

Deze week werd de spreuk toegelicht tijdens een prachtige studentenzangavond in de Sint Janskerk. We denken zo vaak weer aan morgen en maken ons alweer druk met alle bezigheden die in onze agenda genoteerd staan. Maar… weten we wel of het morgen zal worden? En… als die morgen de dag zal zijn dat de Heer Jezus terugkomt? Kunnen wij Hem dan ontvangen? Daarom is morgen vandaag.

Hemelvaart

Hier heb ik ook met de kinderen uit mijn stageklas over nagedacht. Geweldig om de taak te krijgen om de vertelling van Hemelvaartsdag te vertellen. Zo moeilijk te bevatten, maar ook zo’n troost. Hij verlaat de discipelen. Ik legde het zo uit: ‘Stel je voor, dat je vader of je moeder op een dag weggaat en nooit meer terugkomt. Het kan ook een vriendje of vriendinnetje zijn. Dan heb je verdriet en wil je dat hij/zij het liefst zo snel mogelijk terugkomt. Zo voelden de discipelen dit ook, maar…

Raken

Hij is opgevaren en heeft Zijn geest gezonden. Kunnen we dan weten wanneer Hij terugkomt? Een jongentje gaf aan: ‘Nee juf, en dat hoeven we ook niet te weten’. Ik zei: ‘Wat is dan wel belangrijk om te weten?’ Toen zei een meisje: ‘Dat we bekeerd zijn’. Dat zette me tot denken.’ Kunnen we allemaal Hem ontmoeten?’ Het bleef stil in de klas… Een jongentje zei:’ Nee juf, vaak weet je dat pas aan het eind van je leven.’ Een rakende opmerking, waar je op dat moment de juiste woorden niet altijd voor hebt om te reageren. Wel raakte me het en kwam ik bij de kern van onderwijs waar prof. Ter Horst ook bij aansluit: ‘Raak de harten van de kinderen’. Zo had ik niet gelijk een tevreden gevoel die morgen omdat je doelen vaak hoger zijn, maar wel een waardevol gesprek waarbij de kinderen geraakt waren. Daar gaat het om en dat is de kracht van een christelijke leraar/lerares. Dat is de waarde van christelijk onderwijs wat wij op de Driestar mogen krijgen. Van Hem mogen we de kracht ontvangen en hebben we die geest nodig die ons wil leiden, vandaag!

Katinka Adriaanse, pabostudent

Afstudeerprikkels

Fri, 27 May 2011 08:00:00 +0200

Welke minor heb je? Over welk onderwerp studeer je af? Heb jij je portfolio al klaar? Zomaar enkele vragen die meerdere malen per week langskomen, ja dat hoort erbij als je in pabo 3 zit. Volgend jaar is het zover, dan moet het allemaal gebeuren, nu aan het eind van het jaar moeten de eerste opzetjes gemaakt worden en de eerste keuzes moeten worden ingevuld.

Welk onderwerp kies je om af te studeren, kies je zorg ‘het begeleiden van kinderen met problemen’ of Jong management ‘je oriënteren op bijvoorbeeld teamleider of directeur’ of wil je extra verdiepen in rekenen en taal? Allemaal keuzes waar je goed over na moet denken.

Druk

Al met al behoorlijk druk dus, volgens mij heeft iedereen het tegenwoordig druk, ‘ja ik moet dat ook nog afronden’ en ‘ik moet die opdracht ook nog inleveren’ zijn kreten die ik meerdere malen hoor in de klas. Pffff pabo 3 student zijn is toch best zwaar, ik wil er eigenlijk nog niet aan denken, geen afstuderen, geen minor, nog even genieten van het student zijn. Maar het gaat niet, volgend jaar is het 4e jaar, dan moet ik tijdens mijn lio stage er zijn voor de kinderen, dan begint het echt.

Het doel

En toch, toch stiekem trekt me dat wel, lekker een eigen klas, leuke dingen doen met de kinderen en samen met de kinderen alle moeilijkheden van bijvoorbeeld sommen en spelling overwinnen. Nadenken over de essentiële dingen van het leven maar ook lol maken met elkaar. En als ik daaraan denk zijn al deze keuzes voor afstuderen eigenlijk helemaal niet moeilijk, je doet het ergens voor, een doel! Volgend jaar lio en afstuderen? Laat maar komen ‘ik heb er zin aan’!

Jaco Tijssen, pabostudent

Werk jij jezelf tegen?

Sat, 14 May 2011 08:28:00 +0200

Voor mij lag het al vast. Er was ��n plaats waar ik later niet wilde gaan studeren: de pabo in Gouda. En nu, nu studeer ik al twee jaar aan die pabo. Hoe is dat gekomen?

Op de middelbare school moest een keuze gemaakt worden voor een vervolgopleiding. Ik wist niet precies wat ik wilde gaan doen, maar ik wist wel dat ik iets met kinderen wilde doen en presenteren vond ik ook erg leuk. Docenten spraken mij al aan en vroegen of de pabo iets voor mij was. Ik antwoordde altijd met een korte ‘nee’. Er waren mij zoveel verhalen verteld over de pabo: al die rokjes, al dat nette gedoe, al die meiden, weer in je christelijke zuil. Ik was er juist aan toe – dacht ik – om eens naar een openbare school te gaan. Verschillende open dagen bezocht, maar er was niets tussen wat echt bij mij paste. Ik was uiteindelijk alleen maar aan het vluchten voor iets wat ik juist moest kiezen. Ik werkte mezelf zo tegen.

Respect en verdraagzaamheid

Wat mij overhaalde was een open dag op de pabo. Door een klasgenoot werd ik meegevraagd. Ik ging er voor hem heen en hoopte dat mijn idee van de pabo bevestigd zou worden. Tot mijn verbazing ervoer ik het tegenovergestelde. Op de pabo was het gemoedelijk, vriendelijk en zeer gezellig. De lessen zaten goed in elkaar en het viel me op dat je werd geaccepteerd zoals je was. Er was respect voor elkaar en verdraagzaamheid. Er waren zoveel verschillende mensen en toch leek je wel één met elkaar. Je mocht zijn wie je was!

Dankbaar

Nu, twee jaar verder, ben ik zeer dankbaar en blij dat ik voor Driestar Hogeschool heb gekozen. Het beroep spreekt me aan, maar daarnaast heeft de hogeschool zelf ook veel goed gemaakt in mijn hoofd. De kwaliteit is erg goed en er wordt goed voor me gezorgd. Bovenal ben ik dankbaar dat ik niet buiten de zuil ben gestapt, want het is echt geweldig mooi en fijn om elke dag met elkaar tot God te bidden en Hem om een zegen te vragen. Christelijk onderwijs is bijzonder onderwijs waar we dankbaar voor mogen en moeten zijn!

Martijn Provily, pabostudent

Zomaar een dagje pabo...

Tue, 10 May 2011 08:26:49 +0200

Wanneer begint het leven eigenlijk, direct na de samensmelting in de baarmoeder? Na 3 maanden zwangerschap, na 6 maanden zwangerschap? Wanneer kun je spreken van 'levenskwaliteit' en mag je daar �berhaupt wel van spreken, en zo ja, wat houdt dat dan in? En dan is de dag nog maar net begonnen!

Filosofie is een keuzevak op de pabo waarbij je leert wezenlijke vragen te stellen aan het leven om je heen. Dat resulteert in interessante gesprekken met de leraar, en als studenten onderling over allerlei situaties in het dagelijks leven, bijvoorbeeld over nieuwe wetgeving ten aanzien van abortus en euthanasie. Dat is niet zweverig, maar heeft juist met de actualiteit te maken: welke mens- en wereldvisie heeft de huidige regering? Wat betekent dat voor de wetgeving rond abortus, euthanasie en bijvoorbeeld onderwijs? Zulke vragen zetten je aan het denken, en dat is precies de bedoeling bij filosofie.

Van aardbeving tot politieke onrust

Hoe konden de aardbevingen in Japan zo plotseling, en in zo’n heftigheid uitbarsten? Nee, we zijn nu niet meer aan het filosoferen, maar geologisch onderzoek aan het doen naar de recente ramp(en) in Japan bij aardrijkskunde, vanaf pabo 3 ook een keuzevak. Ook hier is de lesinhoud vaak nauw gerelateerd aan de actualiteit, wat op de voorpagina in de krant staat is de volgende dag onderwerp van gesprek en onderzoek in de aardrijkskundeles. Op die manier onderzochten we aardbevingen in Japan en Turkije, overstromingen in China, en de politieke onrust in Afrika. Natuurlijk krijg je daar ook een tentamen over, maar die is niet moeilijk en vervelend meer: als je zelf wilt weten hoe die aardbevingen in Japan en Turkije nu konden ontstaan, is het geen verplichting om dat te leren!

Pauze

En dan pauze. Even geen levensvragen, of onderzoek naar wat voor geologisch verschijnsel dan ook, maar een broodje frikadel in de kantine, en een potje tafelvoetbal. Zo, laat de volgende dag op de pabo maar weer komen…

Joel van Kralingen, pabostudent

Daar doe je het allemaal voor!

Fri, 15 Apr 2011 08:07:00 +0200

'En, waar loop je deze periode stage?' zegt een meelevende collega op mijn stageschool. 'In de klas van G.' antwoord ik. 'Echt? Ok�. Succes!' zegt ze. 'Hoezo?' vraag ik me hardop af...

‘Tja, dat is best een pittig klasje! Niet iedereen kan die klas aan hoor! En voor je ze stil hebt…’ zegt de collega.

‘Nou, we zullen wel zien! Ik moet toch aan duidelijkheid en consequentie werken, dus ik ga er vast veel leren!’

‘’t Beste ermee!’

Een voorbeeld van een reactie die ik kreeg aan het begin van mijn stage in groep 7. Tja, iedereen voorspelde dat het een pittige klas was! Ze praatten veel, ze waren soms zo druk en tja, met sommige leerlingen viel bijna niet om te gaan… Ik werd wel heel erg benieuwd wat dit dan voor soort klas moest zijn. Een extreme variant waarschijnlijk. Tijdens het stagegesprek met mijn mentor hadden we elke leerling apart besproken en met de ‘probleemgevallen’ viel het uiteindelijk wel mee. Mentor G. typeerde de klas als een klas die veel structuur en duidelijkheid nodig had. En dat was nu juist mijn leerpunt: duidelijkheid en consequentie bieden en handhaven. Het kwam dus allemaal ontzettend goed uit!

Mijn mentor had gezegd: ‘Zorg dat je de eerste les laat zien wie je bent en waar je voor staat!’ Nou, dat deed ik. Zelfs zo dat ik tegen een jongen zei: ‘Je mag fluisteren, maar je buurman achter je mag het niet horen…!’Dat heb ik geweten. ‘Maar juf, dat kan toch helemaal niet! Zo zachtjes kan ik niet fluisteren hoor!’

Ik had die les toch een overwinning gemaakt voor mezelf! Ze luisterden, ze waren betrokken, ze deden mee, ze stelden vragen. Dit was een klas die voor uitdaging zorgde! Neem die jongen, die soms zo gefrustreerd was; hij snapte zijn rekenwerk wéér niet! ‘Ik kan het niet juf, écht niet!’ Een paar dagen later. ‘Juf, dat vind ik nou echt heel leuk om te doen, die proefjes!’ Het kwam weer maar eens naar voren: elk kind heeft zijn gaven en talenten. Ook al die kinderen uit de ‘beruchte klas van de school’.

En ja, het was nodig: die duidelijkheid en die structuur. Regels herhalen en handhaven. Benoemen wat je gaat doen. Maar dan bereik je ook wat. Zeg nou zelf: daar doe je het toch voor?!

Suzanne Goud, pabostudent

ADHD, PDD-NOS, ADD, CD?!

Thu, 07 Apr 2011 13:20:13 +0200

Attention Deficit Hyperactivity Disorder.....Een hele mond vol woorden die een bepaald gedrag definieert. Voorbeelden? Dat ene jongetje aan het bureau vooraan, die niet stil kan blijven zitten, dat meisje dat zich niet kan concentreren en die jongen die alles kort en klein slaat als de leerkracht even buiten de klas is. Gedragsproblemen...je komt het steeds meer tegen... En jij bent straks hun leerkracht... What to do?

Pabo 3: De afsluitende Liostage komt snel dichterbij. Over een klein jaar sta je daar als leerkracht een groepje les te geven. Over een klein jaar word jij aangezien als meester/juf die hun les gaat geven. Je stapt je klas binnen met 3 jaar stage ervaring en met 3 jaar colleges achter de rug. Deze klus zal je wel eens even gaan klaren zo denk je bij jezelf…

Over het algemeen keken de meeste studenten zo tegen de afsluitende stage aan. Totdat er in pabo 3 de colleges kwamen over 'pedagogische verantwoordelijkheid'. In deze colleges werden we geconfronteerd met allerlei gedragsproblemen die we kunnen tegenkomen. Enorm uitdagend en belangrijk!

Hoe ga je om met een leerling die stug haar eigen gang gaat? Hoe ga je om met een kereltje dat niet stil kan zitten? Al deze onderwerpen komen aan bod in deze colleges. Dan komt je verantwoordelijkheid duidelijk naar voren tegenover de kinderen. Jij bent straks de persoon, die garant moet staan voor een goede sfeer in de klas. Na deze colleges weet je ineens waarom je voor de pabo gekozen hebt. Om die uitdaging aan te gaan om dergelijke kinderen een goede sfeer te bieden. Om goed om te kunnen gaan met allerlei dingen die in de praktijk van lesgeven naar voren komen. Je wordt klaargestoomd voor de opdracht, de verantwoordelijkheid en de baan die na je opleiding wacht. Ik zou zeggen: wanneer kan ik jou verwachten, bij ons op de pabo van Driestar Hogeschool?

Harmen Veldhuis, pabostudent

Isra�l: ,,Zeg maar ja...!''

Wed, 30 Mar 2011 08:29:14 +0200

Een rommelige koffer, gebruikte tickets in mijn hand, uitdelen van souvenirs, omhelzen van familie en vrienden, afscheid nemen van de groep, dat alles gebeurde 25 februari 2011 op Schiphol.

1 september is de dag die een groep, van ongeveer 50 personen, niet snel meer zullen vergeten. Bekend als het inschrijfmoment voor Israël. Om half 7 was het zover, binnen een paar minuten moest het echt gebeuren, anders ging deze kans aan onze ‘neus’ voorbij. Wat de grootste zenuwen bracht: Zit ik er bij?! En het geruststellende mailtje kwam binnen. Beseffen deed ik het nog niet, omdat het nog ongeveer vijf maanden zou duren.

Spanning, gezelligheid en plezier

Pim, onze reisleider, kwam twee keer naar Gouda toe om ons voor te bereiden op onze reis. Toch blijft het spannend of de koffer niet te zwaar weegt en of het inchecken goed gaat. Deze spanning was snel weg, daarvoor kwam gezelligheid en plezier voor in de plaats. Als groep hebben we na een tussenstop op Airport Zurich, onze eerste voetstappen mogen zetten op Israëlische grond. Vanaf Ben Gurion zijn we per bus op gegaan naar Jeruzalem, ons eerste stopplaats en hotel.

Veel ervaringen en indrukken

De Olijfberg, de Klaagmuur, David City, Masada, En Gedi, Meer van Galilea, de Karmel, zijn een paar plaatsen waar we zijn geweest. Daar bleef het niet bij, de contacten met de mensen was geweldig. Indrukken kwamen binnen. Een verhaal van zelfmoordaanslagen, een meisje van onze leeftijd, die in vreselijke omstandigheden heeft geleefd in de buurt van de Gaza strook. Met verschillende Rabbijnen in contact gekomen, wat een ervaring extra is! Door onze Joodse Reisleidster Lea, hebben we veel informatie over ons heen gekregen. Zoveel dat ze de vraag stelde: ,Weten jullie nog? Daar hebben we het gisteren over gehad! Zeg maar ja!’

Zeg maar ja

Al onze belevenissen kunnen we niet vertellen. Ook de sfeer die er was is bijna niet te omschrijven. Daarom een grote tip: krijg je een kans in je leven om naar Israël te gaan? ‘Zeg maar ja!’. Moe maar vol herinneringen zijn we goed terug gekomen in Nederland. Een land wat mijn hart veroverd heeft! We laten daar mensen achter, in bijzonder leefomstandigheden. Laten we voor hen bidden en hen steunen!

Een geweldige studiereis die we niet snel zullen vergeten! Herinneringen zijn er geboren en blijven!

Alida van Engelenhoven, pabostudent

Sssstiltecoup�

Fri, 04 Mar 2011 08:16:00 +0100

'Sorry mevrouw!', een ge�rgerde blik achtervolgt me als ik rechts en links afslaand tussen al die mensen op het station manoeuvreer. Dat blijft lastig met een trolley op sleeptouw. Gehaast stommel ik mijn trein in en stap ik een coup� binnen. Pfft, net op tijd!

Een diepe zucht slakend, dwalen mijn ogen de stoelen af! Ja, daar is nog een plek. Maar veel gezichten draaien zich naar me om! Ik voel me gelijk schuldig. Natuurlijk! Hoe had ik het ook kunnen vergeten. Ik stap namelijk de stiltecoupe binnen. Mezelf corrigerend loop ik zo rustig en stil mogelijk naar ’t plekje. Ik ga lekker zitten en ik kijk eens om me heen.

Rechts naast me zit een man intensief te lezen in de krant; voetbal. Daarnaast zit een vrouw het achtergebleven vuil onder haar nagels vandaan te halen. Heel stiekem probeer ik mee te kijken in de krant van mijn buurman. Hm, ik snap er niet veel van. Als hij me aankijkt, probeer ik mijn vriendelijkste lach tevoorschijn te toveren. Maar dat heeft niet het gewenste effect. Integendeel, maar hij zal wel last hebben van een maandagmorgenhumeur! Arme man.

Trrrrriing... o nee, mijn mobiel! Dreigende blikken slaan mijn handelingen gade als ik driftig in mijn tas begin te rommelen. He, waar zit dat ding nou, en na een heel kabaal heb ik hem eindelijk vast! Maar helaas, mijn beller heeft het opgegeven. Nou ja, dat scheelt in ieder geval weer een bron van ergernis, nu hoef ik in ieder geval geen gesprek te voeren!

Moet ik die mensen nu begrijpen? Ze worden natuurlijk ontzettend afgeleid van hun zeer gewichtige bezigheden! Wat een nare coupé. Maar ik leg me erbij neer en ga is lekker zitten. Daar zit ik weer. Als ex-juf. Net twee weken heerlijk stage gelopen in groep 7! Wat was het leuk, en wat heb ik veel geleerd. En dan nu weer op weg naar school. Weer flink portfolioën. Ja dat werkwoord bestaat hoor. Want na elke stage wordt van je verwacht dat je een flink verslag inlevert! Maar ook weer heerlijk bijkletsen over al die stage-ervaringen met mijn medestudenten en met mijn etagezussen. Want die heb ik ook twee weken moeten missen.

Allerlei fragmenten van mijn stage flitsen weer door mijn hoofd. Die ene geschiedenisles die zo leuk was, die grap van die ene jongen…

Hé, toch nog een voordeel van mijn coupé. Ik kan s lekker rustig nadenken en lekker nagenieten. Toch veel geleerd op de pabo: ik reflecteer onbewust al. Zelfs in mijn vrije tijd in de fijne stiltecoupé!

Bertine Leijendekker, pabostudent

Bibberr ... stagebezoek!

Fri, 18 Feb 2011 08:10:00 +0100

Vandaag was het zover. Een belangrijke man kwam mijn stage keuren. Je hebt zulke keurmeesters of keurjuffrouws in allerlei vormen en maten. Dit jaar heb ik het getroffen, want het is een studie-loopbaanbegeleider die de positieve kanten benadert en verbeterpunten meegeeft, wat ons uiteraard geleerd wordt op de hogeschool.

Groep 8 stroomt binnen. "Ééééhhh… daar zit een man achter in de klas."

‘Ja, ik heb gezorgd voor bezoek en hij komt helemaal uit China!’ We werkten over China dus door de meiden werd hij eens grondig bestudeerd. "Echt juf, hij heeft helemaal geen spleetogen?" De ‘nieuwe man’ kreeg rode wangen. Ik zei: "Zo, ik wist niet dat jij iemand zo goed bekeek. Er zijn ook mensen in China die blank zijn en daar moet je toch respect voor tonen?"

Hard werken

Ik leg aan het begin van de les uit dat deze man, als gewone Nederlander, komt kijken hoe hard ze werken tijdens mijn les. Dit had effect! We hebben een mooie Bijbelleesles rondom ‘het gebed’ gehouden met open gesprekken. Op zulke momenten ervaar je de klik. Waarschuwingen waren op dat moment niet nodig. Je had ze allemaal in het vizier en ook dat ene ‘vervelende’ mannetje.

Mooie momenten

Om 12 uur hebben we als Zeeuwse Chinezen genoten van een door de klas georganiseerde Chinese maaltijd. Er was een wisselwerking tussen het kind en mij en nog mooier… De lijn mocht ook deze dag tijdens de Bijbelleesles doorgetrokken worden naar Boven! Ik hoop dat ook andere studenten zulke mooie momenten mogen hebben in jullie toekomende stages. Ook al heb je weleens een tegenslag, bij een open sfeer bereik je veel en ben ook jij een geschikte juf of meester. Laat wat van jezelf zien!

"Kijk terug naar de mooie momenten en op naar het mooie studentenleven wat weer voor je ligt."

Katinka Adriaanse, pabostudent