Nieuwskanaal voor: Driestar Hogeschool

Wiskunde in Schotland

Thu, 02 Feb 2012 11:21:44 +0100

Een goede leraar heeft een grote variatie aan werkvormen in zijn gereedschapskoffer zitten.

Times Educational Supplement Scotland (TESS) van 27 januari 2012 verwijst naar een rapport over verbetering van wiskunde onderwijs in Schotland dat ook interessant is voor Nederland en voor andere vakken dan wiskunde.

Het rapport bevat een aantal aanbevelingen om iets dat goed is beter te maken. Dat klinkt goed.

Het rapport is geschreven door Eurydice, de research afdeling van de Europese Commissie. TESS vermeldt enkele aanbevelingen, waarvan ik er hier 3 noem:

Effective maths teaching should involve using a variety of methods;
Teachers should widen their repertoires of teaching methods;
Improving students’ motivation can increase attainment and should not just be targeted at high-achieving students;

Geldt dit eigenlijk niet voor veel onderwijs? Een goede leraar heeft een grote variatie aan werkvormen in zijn gereedschapskoffer zitten. Hij breidt zijn arsenaal ook uit.

Als derde vermeldt de krant het verbeteren van de motivatie van leerlingen. Daarvan denk ik dat een goed, (d.w.z. uitgebreid en gevarieerd) didactisch repertoire zeker kan helpen. Sterker nog, het is zelfs noodzakelijk.

Maar het lijkt mij van evenveel, of wellicht zelfs nog van groter belang dat het pedagogisch klimaat aan de maat is. Én, dat je als leraar de vakinhoud zo goed kent dat je er mee kunt spelen en hem zo dicht mogelijk bij de leerling kunt brengen. Of eigenlijk, dat je de weg van het vak, van de concrete inhoud, naar de leerling zo natuurlijk mogelijk kunt gaan. Als je met de leerling in ogenschouw, een weg denkt van het vak naar de leerling toe, dan vallen didactische werkvormen vanzelf op hun goede plek.

Naar aanleiding van http://www.tes.co.uk/article.aspx?storycode=6169513

Piet Murre

Mijmeren over Meijerink

Thu, 19 Jan 2012 13:14:20 +0100

Straks is het zover. E�n dezer dagen zal Heim Meijrink zijn rapport presenteren over de kennisbasis.

Wat van elk vak, verplicht in het basiscurriculum van de pabo moet! Maar ook welk deel er na je opleiding alsnog behaald dient te worden. Je bent niet zomaar een complete leraar. Het is een belangrijk rapport met gevolgen voor alle opleidingen leraar basisonderwijs.

Als tweede geeft hij met zijn commissie ook nog een advies over hoe de kennisbasis getoetst zou moeten worden. Centrale toetsing of… geeft hij alleen randvoorwaarden en kwaliteitskaders aan waarbij er ruimte blijft voor eigen toetsen?

En passant gaat hij ook nog iets zeggen over de leeftijdspecialisatie. Oudere en jongere kind blijven vrijwel zeker gehandhaafd. Maar om hoeveel studiepunten zou het gaan? En hoe combineer je dat met de kennisbasis?

Zo mijmer ik deze week over Meijerink. Hij weet het al en ik nog niet: Hoe het rapport er uit ziet.

Mijn eigen pabo, de Driestar moet haar eigen gezicht behouden. Moet zijn profiel van kwaliteit en identiteit bovenaan zetten. Moet eigen bronnen kunnen blijven ontsluiten. Daar sta ik voor en ga ik voor. Ondanks Meijerink?

Jazeker, want kennis is wel heel belangrijk maar de leraar nog veel meer. Die jonge mensen met hun idealen. Daar draait om. Zij zijn de hoop van de komende generatie. Als jonge leraar staan in je traditie en iets vertellen van het geheim.

Zou Heim Meijerink daar ook aan denken bij de kennisbasis, de toetsing en de leeftijdspecialisatie? Dat betwijfel ik. Ik mijmer verder. Wat is nu echt belangrijk? Om welke toekomst gaat het nu? Driestar, blijf maar Driestar!

Wim Lindhout

Wie het toetsen vermeerdert, vermeerdert wat?

Thu, 19 Jan 2012 10:35:32 +0100

'It could be suggested that the increased emphasis on external accountability testing models has not helped.' (Hattie, 2009:45).

Toetsen is een heikel onderwerp. Misbruik ervan of een misverstand erover is zo geboren. Wat is er logischer dan het geven van een toets, test, repetitie, als je wilt weten wat een leerling geleerd heeft? Wat is er logischer dan het doen van een meting als je wilt weten of een school goed onderwijs geeft? Wat is er logischer dan het verzamelen van getallen over de opbrengsten van taal, rekenen, Engels? Wat is er logischer dan het invullen van items op een scorekaart om te bepalen of iemand goed functioneert?

John Hattie zegt daar in zijn boek ‘Visible learning’ iets over, als hij de invloed bespreekt van iemands motivatie op zijn leerresultaten. Die invloed is tamelijk groot. Wat bij die motivatie absoluut een rol speelt is in hoeverre iemand gelooft dat het nemen van zijn eigen verantwoordelijkheid bijdraagt aan het behalen van goede resultaten. Naarmate iemand meer gelooft dat zijn eigen inspanningen er toe doen is in het algemeen zijn ‘academic achievement’ groter: zijn prestaties zijn beter. De boodschap is dus dat je als onderwijsgevende en als onderwijssysteem moet zorgen dat de kans op een interne ‘locus of control’ zo groot mogelijk is.

De laatste twee generaties is echter op veel plaatsen in de wereld in de beleving van leerlingen de tendens dat leren meer door externe prikkels tot stand moet komen. Een exponent daarvan is het meer nadruk leggen op allerlei testen. Toetsen moeten ervoor zorgen dat de leerling aan het werkt gaat of blijft. Op zich een nobele doelstelling, lijkt mij. En we willen secuur meten wat de leerling precies geleerd heeft. Dat klinkt niet verkeerd.
Maar het groeiend aantal toetsen werkt in de hand dat de aansprakelijkheid buiten de leerder wordt gelegd. Zie het citaat bovenaan. Er wordt meer geleerd voor de test dan voor datgene waar de test uiteindelijk naar verwijst. Er wordt meer lesgegeven om te zorgen dat de testresultaten goed zijn, dan dat het gaat om de echte doelen. Teaching to the test. Dat is natuurlijk zo niet bedoeld. Maar kennelijk kan het zo werken. En, zegt Hattie dan, op basis van 800 metaevaluaties van onderwijskundig onderzoek, dat helpt niet.

Zie ook ‘Adding speedometers to a broken car…’
P.M. (Piet) Murre, manager lerarenopleiding voortgezet onderwijs

Hattie, J. (2009). Visible learning. A synthesis of over 800 meta-analyses relating to achievement. London and New York, Routledge.

Adding speedometers to a broken car...

Thu, 19 Jan 2012 10:35:48 +0100

Het huidige kabinet versterkt de trend om steeds meer zaken in onderwijsland met gestandaardiseerde toetsen op een vastgesteld moment voor complete leerlingpopulaties te toetsen. In een nieuwsbrief stond het zo: 'Het kabinet wil de prestaties in basisvakken verbeteren met centrale toetsen door de prestaties op die vakken goed te volgen'.

Allerlei onderwijskundig onderzoek wijst uit dat het zo niet werkt. Professor Andy Hargreaves zei er recent dit van: ‘Standardised tests should never be linked to published system-wide targets as that will give a distorted picture of reality.’
Interessant is dat governor Brown van de achtste economie van de wereld, de staat Californië, heel wat nuchterder reageert. Hij weigerde een wet te ondertekenen die leidt tot meer tests en indicatoren. ‘Adding more speedometers to a broken car won’t turn it into a high-performing machine,’ zo verklaarde hij onlangs.

Maar natuurlijk doen we als scholen wat de minister vraagt. En natuurlijk zijn niet alle toetsen uit den boze. Hargreaves, nogmaals, maakt ook duidelijk dat ‘fair and fast tracking’ helpt om leerlingen van goede feedback te voorzien en om als docent het onderwijs effectiever te maken. Het zou alleen fijn zijn als de overheid zicht richt op dingen die er meer toe doen.

Naar aanleiding van de tekst van de troonrede 2011 en een vetobrief van governor Brown uit Californië.

P.M. (Piet) Murre, manager lerarenopleiding voortgezet onderwijs