Schilderij na bijna 60 jaar weer terug bij oud-pabostudent

Een bijzonder moment vorige week op de hogeschool: Oud-pabostudent ds. T. Wegman kreeg een schilderij dat hij in 1967 maakte opnieuw in handen. Het werk bleek jarenlang verborgen te zijn geweest in een lijst achter andere kunstwerken. En nu, na bijna zestig jaar, is het schilderij weer terug bij de maker. 

De oud-pabostudent reageerde zichtbaar verrast toen hij het werk opnieuw zag. ‘Ik wist helemaal niet dat deze tekening van mij bestond,’ zegt hij. Toch komen de herinneringen langzaam terug. Het werk blijkt een kerstschilderij te zijn, met Jozef en Maria, de os en de ezel, een ster en een blauwe kroon als verwijzing naar de heerschappij van Jezus. ‘Dat heb ik destijds bewust gedaan. Ik verbaasde me ook over de stijl. Ik dacht, daar had ik eigenlijk mee verder moeten gaan.’ 

Dat het werk nu weer opduikt, noemt meneer Wegman heel bijzonder. ‘Ik keek er echt van op,’ zegt hij. Ook het bezoek aan Driestar hogeschool bracht veel herinneringen naar boven. Hij studeerde er vijf jaar en vertelt dat hij de school altijd met plezier heeft bezocht. Vooral de manier waarop docenten lesgaven, maakte indruk op hem. ‘Ik heb heel fijne leerkrachten gehad. Ze hadden echt interesse in de leerlingen ook. Dat is heel fijn. Misschien wel het belangrijkste.’ 

Een van die docenten was Piet Kuijt, de oprichter van Driestar hogeschool. Ds. Wegman omschrijft hem als een bijzondere man, die veel taken combineerde en studenten persoonlijk ontmoette voordat ze werden aangenomen. ‘Ik kwam door de keuring, want ik zei dat ik schoolmeester wilde worden.’ De godsdienstlessen van Kuijt waren voor hem van grote betekenis. ‘Door die lessen ben ik ook echt tot geloof gekomen. Dat vergeet je nooit meer natuurlijk.’ 

Wie terugkijkt op zijn studietijd, doet dat met warmte. Van de leerkrachten tot de lessen en de sfeer: veel herinneringen kwamen tijdens het bezoek weer boven. En misschien wel het mooiste van alles, zegt hij, is dat hij na meer dan zestig jaar nog steeds beelden en namen uit die tijd voor zich ziet. 

Zijn wens voor de huidige pabo-studenten is helder: dat zij bezig mogen zijn met het onderwijs in de lessen en de materie, maar bovenal wat betreft de weg naar God. Om daarmee bezig te zijn en dat ook aan de leerlingen bekend te maken.’