Adrianne over de opleiding Pedagogiek: 'Dit vergeet je nooit'

‘Na mijn mbo-opleiding kwam ik in de gehandicaptenzorg terecht. De eerste jaren vond ik het prachtig werk, maar de onregelmatige diensten waren op een gegeven moment niet meer te combineren met ons gezin. Toen maakte ik de overstap naar het begeleiden van kinderen met een verstandelijke beperking. Ik zag collega’s die gezinsbegeleiding deden en dat sprak me enorm aan.

Langzaam rolde ik daar zelf steeds meer in. Totdat mijn werkgever zei: “Als je dit werk echt wil doen heb je een SKJ-registratie nodig.” Ik twijfelde. Dat een collega dezelfde opleiding  wilde volgen, gaf me het laatste zetje. Samen startten we de opleiding aan Driestar hogeschool.

De keuze voor deze hogeschool was snel gemaakt. De school is dichtbij. Daarnaast sprak de identiteit mij aan. Ik vond het een meerwaarde om vanuit levensbeschouwing naar gezinnen te kijken. Bovendien was de opleiding in de avond te volgen. Op woensdag ging ik aan het eind van de dag naar school, wat goed te combineren was met mijn werk en gezin.

Leren van docenten

Wat me vooral is bijgebleven van de opleiding zijn de docenten. Ze waren enthousiast, deskundig en allemaal actief in het werkveld. Dat merkte je. Van sommige docenten heb ik ontzettend veel geleerd, bijvoorbeeld over gezinsbegeleiding, mediawijsheid en over seksuele ontwikkeling bij kinderen. Iedereen nam zijn eigen expertise mee en dat maakte de opleiding zo waardevol.

Ook van mijn medestudenten leerde ik veel. De opleiding bestond uit een mix van studenten die net van de havo afkwamen en studenten met praktijkervaring. Het was leuk dat we veel van elkaar konden leren. Zij waren nog erg goed in verslagen schrijven. Voor ons was het juist erg zoeken: Hoe moet dat ook al weer? En zij vonden het fijn om van ons te horen hoe het in het werkveld gaat. Je hielp elkaar en deed het samen.

Na het afstuderen

Na mijn afstuderen bleef ik in dezelfde functie van gezinsbegeleider, maar zonder deze opleiding had ik dit werk niet kunnen blijven doen. Tegelijkertijd opent het hebben van een extra diploma ook deuren. Ik had altijd grote dromen of wensen en dacht: Ooit ga ik bij jeugdbescherming werken. Daar heb ik een stage in gelopen, maar ik ben er achter gekomen dat dit me niet zo past. Je maakt dan vanuit een hiërarchische en verantwoordelijke rol keuzes en ik vind het samenwerken met ouders en gezin als systeem in zijn complexiteit leuk. Dat past het meest bij mij. Ik zit nu echt op mijn plek.

Praktische tools

De opleiding Pedagogiek heeft mijn blik op gezinnen en mijn inzicht in opvoeding verdiept. Ik heb geleerd naast de ouder te gaan staan. In complexe gezinnen gaat het niet om ik en jij, maar om samen. Je kijkt hoe je kunt helpen. Je bent een voorbijganger en bent maar een korte periode in het gezin. Je voegt ondersteuning toe, in de hoop dat een gezin daarna zonder jou verder kan.

Tijdens de opleiding hebben we ook een module video-hometraining gehad. Daarin leerde je om te filmen in het gezin en dan samen het materiaal terug te kijken. Wat gaat er goed? Waarin zien we mooie interacties? Het is een krachtige tool die je goed kunt inzetten. Dat doe ik ook regelmatig, want het helpt me. Tijdens de opleiding heb ik geleerd dat je als pedagoog  juist niet met je wijsvinger moet laten zien wat er niet goed gaat.

Mijn kijk op opvoeding en ontwikkeling van jeugdigen is ook veranderd door de studie. Kinderen zijn kinderen van de tijd. De pedagogiek beweegt mee of geeft juist een tegenreactie. Je ziet dat er verschillende stromingen zijn in de pedagogiek, met nuances en ontdekt dat er niet één waarheid is. Dat geeft ruimte.

Ga het gewoon doen

Aan iemand die twijfelt om Pedagogiek te gaan studeren, zou ik zeggen: Ga het gewoon doen. Ga het maar ervaren. Zeker als je al in het werkveld staat, is het best heel goed te doen. Ik heb zelf erg getwijfeld of ik het moest doen, want ik had jonge kinderen. Zou het wel gaan lukken? 

Maar juist met jonge kinderen heb je de avonden nog voor jezelf. Dan legde ik ze om zeven uur in bed en ging ik studeren. Als je discipline hebt, ben je al op de helft. Ik ben heel blij dat ik het heb gedaan toen ze zo jong waren, nu zou ik niet meer weten hoe ik het moest doen. De tijd vult zichzelf, als je geen studie hebt, doe je ook van alles. 

Toen ik een half jaar afgestudeerd was, vroeg ik me al af: hoe deed ik dat toen eigenlijk? Ik kijk echt met een glimlacht terug. Het was een leuke tijd. Als bijna dertiger weer even student zijn, dat is bijzonder. 

En als ik nu oud-docenten of medestudenten tegenkom, voel ik nog steeds die verbondenheid. Vier jaar samen optrekken, dat vergeet je niet.’