Jonathan blogt: Noorwegen met tegenwind

Daar staan we dan, in een kringetje in de centrale hal op Schiphol. Vanuit alle hoeken van het land is iedereen keurig op tijd aangekomen. Het lijkt net alsof we op schoolreisje gaan: we hebben rugzakken om, broodtrommels mee en voelen een lichte spanning voor de vlucht. De sfeer is goed, we hebben er zin in. 

Het plan is simpel: inchecken, boarden, op naar Noorwegen. 

Nog snel een groepsfoto voordat we naar de bagage-afgifte gaan. We schuiven bij elkaar, lachen alsof we reclame maken voor een reisbureau en lopen daarna snel richting de vertrekhal. 

Nog één keer check ik de KLM-app om te kijken waar we moeten zijn. Maar in plaats van een balienummer staat daar iets heel anders. Iets wat je precies níet wilt zien op Schiphol. ‘Vlucht geannuleerd’ bijt het scherm me in felrode letters toe. Tot zover de soepele start van onze werkweek.

Binnen een paar seconden verandert de sfeer van een ontspannen schoolreisje naar een crisisoverleg. Maar we komen er, zij het met 24 uur vertraging. Het voelt alsof er al een hele werkweek op zit, maar nu begint het pas echt. 

Onverwachte verbinding

Die avond gaan we direct door naar een missiekerk, een gemeente die vooral gericht is op het delen van het Evangelie. De preek gaat over het geven van gaven waarmee je anderen dient, zoals Jezus Zijn leven gaf voor anderen. Het raakt me meer dan verwacht. Oké, de stijl van de dienst is anders dan ik gewend ben, maar de kern is hetzelfde. Juist daardoor voel ik de verbinding. Ik merk dat ik van deze mensen kan leren: hun inzet om anderen te dienen houdt me een spiegel voor. 

De dienst op zondag is weer heel anders. Een kleine gemeente, maar we worden warm ontvangen. We kennen elkaar nauwelijks, maar het samen zingen, bidden en de ontmoeting na de dienst verbindt. Ik realiseer me: deze week is niet alleen een werkweek, maar ook echt vormend voor wie ik wil zijn.

Structuur

Maandag bezoeken we een Noorse hogeschool. Eén ding valt direct op: de school is gestructureerd.  We krijgen een introductie van de school en proeven wat typisch Noorse lekkernijen. Nou ja, ‘lekkernijen’… aan sommige gezichten te zien is niet alles een culinaire hoogvlieger. De colleges zijn verrassend goed te volgen. Ik merk dat ik steeds natuurlijker Engels spreek en dat geeft vertrouwen. We krijgen mooie ideeën mee voor onze eigen lessen, van natuuronderwijs tot simpele groepsspellen. 

Basisscholen

Uiteraard bezoeken we ook basisscholen. Op de christelijke basisschool voeren we een mooi gesprek over visie, christelijk onderwijs en het onderwijssysteem. Het valt op dat deze school zijn visie helder heeft én dat dit in de praktijk duidelijk zichtbaar is. 

Een dag later bezoeken we de kindergarten. Wow, dit voelt echt alsof ik in een andere onderwijswereld stap. Waar wij in Nederland een ‘regenbel’ luiden bij een paar spetters, spelen kinderen hier júíst buiten in de regen. En dan het slapen… Kinderen van één jaar liggen in kinderwagens, rustig duttend in de vrieskou. Hoe vanzelfsprekend buitenonderwijs is voor deze school vind ik inspirerend.

Als ik terugkijk, merk ik hoe breed zo’n internationale werkweek eigenlijk is. Niet alleen onderwijs, maar ook geloof, cultuur en allerlei onverwachte ervaringen komen samen. 

Wat begon als een soort ‘schoolreisje’, eindigt als een week waarin je gevormd wordt. Ik ben opener, flexibeler, minder oordelend en zekerder in mijn rol als christen en leerkracht. Als je de kans krijgt om naar het buitenland te gaan, pak ‘m! Het is het beste schoolreisje dat verder gaat dan de grens.