‘Juf, wat heeft ooit bij u de meeste pijn gedaan?’ Zomaar een vraag van een leerling tussen de lessen door. Nog voor ik kan reageren, vertelt hij gelijk achteraan dat hij écht ooit zijn ribben heeft gebroken en hoe vreselijk pijn dat heeft gedaan. Met grote handgebaren laat hij zien hoe hij viel, waar hij terecht kwam en wat er allemaal gebeurde. Het is een groots verhaal, vol details, vol beweging. Zijn woorden buitelen over elkaar heen.
Vliegende gedachten
Ondertussen vliegen mijn gedachten alle kanten op. Zal ik vertellen over die ene keer dat ik viel? Of zal ik het hebben over die ene keer dat ik een kleine operatie had wat pijn deed? Of…? Of…? Terwijl ik met een half oor luister naar de vreselijke pijnen in zijn leven, weeg ik al mijn woorden af. Wat zeg je wel? Wat laat je liggen? Hoeveel van jezelf geef je prijs?
Ach ja die leerlingen, ze kunnen zomaar een vraag stellen die je terug laat gaan naar andere momenten. Naar herinneringen waar je vandaag niet aan gedacht had. Ik richt mijn aandacht opnieuw op zijn verhaal. Even geen klok. Geen schrift. Even aandacht. Onverdeelde, verdwaalde aandacht.
‘Dat moet wel echt pijn gedaan hebben, is het niet?’, vraag ik hem. Even zie ik in zijn ogen de twijfel flitsen. Stoer zijn? Of toegeven? Is pijn stoer? Kan dat in groep 7? Maar net leek het nog zo mooi. Dan knikt hij kort. Pijn, ja dat deed het wel. Achter de grote woorden zie ik ineens iets anders. Geen stoere verhalenverteller, maar een kleine jongen. Een vragend jongenshart, verscholen achter grote gebaren en stevige taal. Alles wat je aandacht geeft, dat groeit. Ook dat kleine hart, dat zich even durft te laten zien.
Verder dan de lesstof
Ik glimlach. Terwijl mijn ogen door de klas dwalen, voel ik de vraag nog in de lucht hangen. ‘Juf..?’ Hij wacht nog op een antwoord en kijkt mij vragend aan. Even blik ik op de klok. De tijd. Mijn planning. De lessen van vandaag. Een lang verhaal of kort een antwoord? Ik weeg mijn planning even af zoals zo vaak.
Tsja. Het kan zomaar gebeuren dat er tijdens een rekenles een gesprek ontstaat over verhuizen. Over het heimwee dat dat met zich mee kan brengen. Tranen om mensen die je mist. Of een buurvrouw die je de laatste keer gedag zwaait.
Het kan ook zomaar gebeuren dat je tijdens een aardrijkskundeles zomaar ineens praat over omgaan met elkaar, naastenliefde en de liefde voor God. ‘Juf…?’ Soms zomaar een vraag tussendoor die dieper gaat dan de lesstof bedoelde. Een vraag die de kern raakt van vragende harten, maar die niet geschreven stond in je lesvoorbereiding. Een vraag waar je over nadenkt, als je in de auto naar huis rijdt. Waardevolle lessen, tussen de lessen door.
Misschien is dat wel het geheim van verdwaalde aandacht. Er groeit iets, zodra iemand echt gezien wordt. Daar waar gevoel en gedachten voorrang krijgen. Precies daar. Dat moment wat niet op de planning stond, maar toch de dag compleet maakte.
Misschien moeten we daar als leerkracht meer tijd voor maken. Voor verdwaalde aandacht en vragende harten.
Online open avond Driestar hogeschool
Ben jij benieuwd of (een overstap naar) het onderwijs bij je past? Of zou je alles willen leren over opvoeding en begeleiding van kinderen en jongeren? Je komt erachter tijdens de online open avond van Driestar hogeschool op 25 maart. Van harte welkom!
Meer info en aanmelden
