Willianne blogt: In de stilte

Alleen… die had ik nog niet gelezen toen ik mijn eerste lessen ging geven. Netjes zocht ik mijn positie voorin de klas en begon ik: ‘We worden stil in...’ en daarna volgde het aftellen. Wonderbaarlijk genoeg was het stil. Echt waar, het was stil.

Als je nu dacht dat ik bijna naast mijn schoenen begon te lopen, heb je het goed. Bijna. Want in latere lessen werd ik weer met beide benen op de grond gezet. De derde en tweede tel was al voorbij en het volume verschil tussen beide tellen was nog maar nihil. Ik durfde de ‘één’ bijna niet uit te spreken. Toen ik het toch had gedaan was het… niet stil. En daar stond ik dan. Mijn hulpeloze blik ontmoette die van een leerlinge die al wel stil was.

‘Help me dan,’ smeekte mijn ogen. Maar ze keek me alleen maar aan met een blik van: hoe ga jíj dit nou oplossen? Koortsachtig nadenkend kreeg ik ineens een heldere ingeving.

‘Wie ik nu nog hoor, mag in de pauze…’

Pats. Stil. Wauw. Ik stond me alweer te verbazen over de kracht van een paar woorden. Maar stil was het; gelukkig.

Stilte. De één koestert het, de ander is na twee minuten alweer opzoek naar geluid. In de klas lijken me het vooral gouden momenten. Gewoon even stil. In ons christelijk onderwijs hebben we bepaalde vaste momenten van stilte. De momenten van ‘handen samen en ogen dicht’. Het moment dat de docent een gebed mag uitspreken.

Soms vraag ik me af of we nog wel beseffen wat bidden is. Dat we nog mogen bidden met de leerlingen is één, maar dat we dat niet uit vanzelfsprekendheid doen komt daar nog bij. Vanzelfsprekendheid zowel bij docenten als bij leerlingen. Leerlingen die al vanaf groep één de opdracht krijgen om eerbiedig te zijn voor het bidden, doen dat nu uit automatisme. Docenten die voor de klas staan en denken even snel te bidden omdat er veel lesstof wacht, hoe vaak gebeurt het niet?

Misschien is dat wel het belangrijkste gebed voor Biddag: ‘Heere, leer ons bidden.’ In de stilte met de jongeren God zoeken. Daar past geen vanzelfsprekendheid bij, wel eerbied. En laten we dan die stilte van het bidden koesteren. Stilte in de storm van het dagelijks leven zowel voor de leerlingen als voor de docenten.

Dat ‘amen’ in de klas gelijk staat aan ‘einde stilte’, is een les voor de volgende keer.