De wereld was ineens wit. Niet een paar vlokjes, die we nog weleens langs zien dwarrelen, maar een dikke laag sneeuw bedekte het schoolplein. Die ochtend was ik, al glibberend, in mijn auto gestapt. Klaar voor een nieuwe schooldag. Waar eigenlijk de zilveren weken zouden starten, begon de week opeens wit.
Ik kijk mijn mentorklas rond. Waar er echt wel heel hard wordt gewerkt aan de presentaties, zie ik toch met regelmaat een aantal leerlingen naar buiten kijken. Zodra ik aangeef dat het tijd is om op te ruimen, zijn alle laptops snel verdwenen. De bel gaat, pauze.
Terwijl ik nog even de vakantieverhalen van mijn leerlingen aanhoor en stiekem sta te treuzelen, steekt mijn collega haar hoofd al om het hoekje van de deur. ‘Ik heb je jas al gepakt, pleinwacht!’ Snel zet ik de corvee aan het werk, pak mijn jas en doe de deur van het lokaal dicht. Gang door, deur uit, daar staan we dan. We kijken elkaar aan. ‘Vandaag maar even in de beschutting van de ingang blijven staan?’
Na een paar minuten merken we dat die beschutting helemaal niet zo veilig is. De ingang zit blijkbaar midden in de vuurlinie. Ik denk even terug aan de opmerking van mijn teammanager: ‘De eerste tien ballen negeren, dat werkt het beste.’ Terwijl wij ons hard aan het afvragen zijn waar de andere pleinwachten zich bevinden, zie ik vanuit mijn ooghoeken een groepje leerlingen zich verzamelen bij een hoop sneeuw. Vlug kijk ik even om me heen om te zien welke leerlingen er in mijn buurt staan, tot ik besef dat ik het doelwit geworden ben.
Voor dat ik daadwerkelijk een wit doel word, vlucht ik een paar stappen de andere kant op. Nog een paar minuten, dan kan ik mij binnen veilig verschansen. Ik houd de ingang goed in de gaten. Zodra de deur op een kiertje openstaat, vliegen de sneeuwballen richting de ingang. ‘Geen sneeuw mee naar binnen’, roep ik. En nog net voordat een tweedeklasser de deur achter zich dicht laat vallen, laat ze haar sneeuwbal buiten liggen. Terwijl ik kijk hoe laat het is, besluit ik dat het legaal is om naar binnen te vluchten.
Wanneer mijn 2-GT’ers een uurtje later mijn lokaal inkomen, word ik wel even hartelijk uitgelachen. ‘Mevrouw, u ging er echt heel snel vandoor na die sneeuwballen.’ Lachend laat ik het over me heen komen. Ik geef midden op de schooldag toch echt de voorkeur aan een lachdouche. Die houdt me droger en warmer dan een sneeuwdouche.
De week gaat verder. Daar zit ik dan. Thuis, achter mijn laptop. Uitzicht op een ingesneeuwde auto. Docent te zijn zonder een klas in de buurt. Om het een beetje gezellig te houden, heb ik mijn mentorklas de uitdaging gegeven om een zo origineel mogelijke sneeuwfoto te maken. Langzaam stroomt mijn mailbox vol met witte plaatjes.
Ik kijk naar buiten. De zon weerkaatst op het sneeuwdek. De witte week schittert. Hij krijgt een gouden randje.
Open dag Driestar hogeschool | 7 februari
Ben jij benieuwd of (een overstap naar) het onderwijs bij je past? Of zou je alles willen leren over opvoeding en begeleiding van kinderen en jongeren? Je komt erachter tijdens de open dag van Driestar hogeschool op 7 februari. Van harte welkom in Gouda!
Meer info en aanmelden
