Ode aan de repro

We hebben als collega’s met elkaar glossy’s verzameld om hen van een voorbeeld te voorzien. Zo kijken de studenten naar de glossy’s van de Koelmanschool, van de Rotterdamse Guido de Brès-scholengemeenschap, één over de Heidelberger Catechismus, van Wycliffe Bijbelvertalers en over Piet Vergunst (van de Gereformeerde Bond). Die Piet. Hij moest eens weten dat hij zoveel is bestudeerd door zestienjarigen. Ook Soelaas, het blad van het Leger des Heils doet het goed. Een mooie Bijbeltekst achterop is iets wat onze studenten aanspreekt en wat ze zelf in hun glossy verwerken.

Het verzorgen van nieuwe lessen voor onze studenten is een waar teamwork. De één regelt een bezoek aan de gehandicapteninstelling ASVZ en regelt een gastles van Vluchtelingenwerk. De ander maakt een PowerPoint met tips over vormgeving. We delen de lessen en ideeën met elkaar, zodat we van elkaar kunnen leren en profiteren. Ook voor ons als docenten is een nieuw blok spannend en met elkaar optrekken biedt steun. Je bent niet alleen verantwoordelijk voor het hele project. 

Niet alleen wij, maar ook studenten moeten samenwerken en wel in groepjes van drie. Dat gaat soms heel soepel, maar levert ook botsingen op. De één: ‘Ik ben iemand van het laatste moment, dan presteer ik het beste’. De ander: ‘Ik kan niet tegen stress en wil alles liefst een paar weken ervoor al klaar hebben.’ Vind dan maar eens de gulden middenweg. 

Maar uiteindelijk op een vrijdagmiddag zijn alle glossy’s binnen. Sommige groepjes keurig op tijd en anderen – inderdaad- op het allerlaatste moment. Een variëteit aan glossy’s over mensen met een handicap, dak- en thuislozen, mensen met psychische problemen, verslaving en tienermoeders.  

Thuisgekomen ga ik de glossy’s bestellen, maar dan blijkt dat ik de glossy’s in pdf-bestand moet aanleveren en dat een link naar het één of ander dus niet werkt. Ik ben de eerste docent die het proces doorloopt, dus loop ik hier als eerste tegenaan. Dat betekent nog achter studenten aanbellen en mailen. Maar ja: welke student leest nog e-mail op vrijdagmiddag? Ik mopper wat: ‘En die voicemail op de telefoon van die luitjes altijd…’ Gelukkig kan ik toch enkelen bereiken en wordt er wat geappt onder elkaar. Ik krijg alles in het goede format binnen en dan kan ik bestellen. 

Mijn collega heeft een duidelijke instructie gemaakt hoe een glossy te bestellen bij de repro en stap voor stap volg ik de aanwijzingen. Uiteindelijk kan ik die stappen dromen, want ik mag het proces achtmaal doorlopen. Net als de studenten zucht ook ik van verlichting. Klaar! 

Dinsdagmorgen: de secretaresse belt. ‘Ik heb de repro voor je aan de lijn’. (O nee, heb ik toch iets fout gedaan?) ‘Er staat een taalfout op de voorkant van die glossy met die dakloze man op de voorkant. Dat vind ik wel jammer. Wil je het zo laten of kan je nog een andere versie aanleveren? Dan houd ik de opdracht nog even vast.’ We kunnen beiden zelf niks wijzigen vanwege het pdf-format. ‘Hoe laat wil je het hebben?’ ‘Twee uur’.  Ik mail de studenten: ‘Voor twaalf uur nieuwe versie aanleveren. Die fout eruit halen’. Dit groepje is gelukkig niet van het laatste moment. Direct sturen ze een gecorrigeerde versie.  

Een week later komen de glossy’s binnen. Wat zijn we samen met de studenten trots! En de repro? Die krijgt een bedankkaart met de namen van de studenten en van ons als collega’s. Welke repro doet dit?! Bellen voor een fout! Dit is teamwork in al zijn geledingen. Ode aan de repro!